CAPÇALERA: HISTÒRIA DE LA CUINA CATALANA I OCCITANA
CAPÇALERA2: FAI-TE SOCI

Jornalet, gaseta occitana d'informacions

Dijòus, 12 de decembre

Alem Surre-Garcia

Dissabte, 25.10.2014 03h00

La camisòla de fòrça


Comentaris 8 comentaris    
Dolent Fluix Bo Molt bo Fabulós (7 vòtes)
carregant En cargament


Las revendicacions escosesa e catalana an levat, en tota logica, multiplas reaccions en Euròpa, pas gaire en França. Vau prene coma exemple dos articles, un editorial de La Depêche signat per J.C. Souléry[1] e un autre tirat de Le Monde signat per Xaver Crettiez, professor de Sciéncias politicas de l’Universitat de Versalhas[2].
 
L’editorial de Souléry comença atal: “Pour nous, républicains français, plus ou moins descendants de Colbert, Robespierre, Napoléon ou Clémenceau, une telle poussée de fièvre nous intrigue au plus haut point”. Çò que nos afisca ça que la es qu’auriám coma aujòls republicans Colbert (etatista e absolutista), Robespierre (integrista), Napoleon (imperialista) o Clemenceau que reprimèt la revòlta dels vinhairons de 1907. Ont es passat Jaurés que festejam ongan? Un oblit que discredita encara mai La Despacha. “Les rois et la Révolution nous avait inculqué, parfois jusqu’à l’excès, un centralisme forcené qui fit tout de même pendant plus de sept siècles, la richesse politique, économique et culturelle de la France, avant de finir par étouffer ses régions”: la camisòla de fòrça mena a la riquesa e al bonur, d’ont ven un tal masoquisme? “A part trois Corses et deux basques, personne n’exprime un désir de grand large”: un pelat e tres tonduts ultraminoritaris e sens avenidor serián encara a somiar de largada! Of! podem contunhar de penequejar dins la parròquia! “En définitive, subsistent deux interrogations politiques propres à tous les divorces: l’Ecosse osera-t-elle? la Catalogne le pourra-t-elle?”. Audàcia e capacitat d’innovacion en tèrmes democratics, aquí çò que manca al diari miègjornal.
 
Acomparam amb l’article de Xavier Cretttiez que titola: “En France, le régionalisme ne menace pas la République  (podem passar, i a pas res a vèser). Le cas breton et corse diffère des cas écossais et catalan”. Of! Sem salvats, podem contunhar coma se de res non èra. Lo professor en sciéncias politicas demòra estacat a la grasilha centralista costumièra, eretada de l’absolutisme.  Ensenhar a Versalhas deu blocar l’imaginum! La revendicacion catalana se trapa dins l’illegalitat segon la Constitucion espanhòla. Cada Estat farga son quite corset de lèis e çò legal es assimilat a çò illegitim. En França, país que se pensa en sus dels autres, tota comparason ven suspècta: “Paris reste la capitale d’un pays assez unique par son organisation territoriale et sa culture jacobine”. En octobre, lo Festenal Occitània organizèt una parladissa sus las semblanças e diferéncias entre Occitània e Catalonha[3], mas se perdèt al final la tematica per afortir la “singularitat” occitana, es de dire un isolat que revèrta fin finala aquel de França. Un embarrament mannat que deuriá agradar al nacional-socialisme a la francesa: Occitània coma la vertadièra França prigonda, talament prigonda que se vei pas. Contunhi amb Xavier Crettiez: “La France où le régionalisme distrait, amuse ou parfois agace, mais sans jamais vraiment effrayer, tant notre histoire, notre constitution et plus profondément notre imaginaire collectif rendent impensable une scission du territoire national, fut-insulaire”. Of! salvats per l’eternitat!
 
 E lo professor de lausar la camisòla e quina camisòla! Aquò’s la guèrra  que fondariá l’Estat e la Nacion  “obligeant lors des trois derniers grands conflits (1870, 1914, 1945) Basques, Bretons et Corses à se battre ensemble, sous l’ordre d’officiers parlant français, développant un même imaginaire de guerre, un même ennemi, un même idéal nationaliste”. I sem: vertat que l’istòria de França qu’avem apresa es son qu’una tièra de guèrras susceptiblas d’ enfortir l’Union sacrada del ciutadans, fins a uèi (Libia, Mali, Centrafrica, Iraq…). De qué pòt valer un tal imaginari? “Les trois piliers de l’Etat régalien, l’armée, le fisc, et l’école, ont fonctionné de la fin de l’Ancien Régime à l’orée des années 50 –comme de formidables machines uniformisatrices des mots et des choses” Aquò’s clarament afortit. Mas sabem que res sus aquesta planeta es duradís. Xavier Crettiez vei pas que catastròfas, “Un tel bouleversement des frontières internes de l’Europe aurait des conséquences en domino” aquí ont Francesc Homs del govèrn catalan, dobrís l’airal del possible: ”Au XX° siècle, les frontières de l’Europe ont presque toujours été modifiées par les guerres. On peut accepter de les modifier au XXI° par la paix et la démocratie”[4]. Urosament lo professor versalhés nos rassegura: “Le nationalisme (des Ecossais, Catalans ou Flamands) est inscrit dans les imaginaires populaires. Rien de tel en France. Bastia, Brest ou Biarritz demeureront encore longtemps des sites de villégiature français”. Lo mesprètz del Grand Sègle sempre a l’òbra, de qué dobtar de tota sciéncia politica...
 
Aqueles dos articles demòstran cossí l’interiorizacion d’un model nacionalista superior pòt menar a l’indigéncia intellectuala. L’imaginacion demòra blocada: incapacitat de legir l’ande del mond e eissorbament de çò que se passa a l’entorn. Ignorància de la volontat democratica clarament exprimida tant en Escòcia coma en Catalonha[5] fàcia a de govèrns conservators. França es una Republica, aquò rai (emai la drecha extrema se’n reclama), mas es pas encara una democracia. Cal dessarrar la camisòla.
 
 
 
 
_____
[1] La Dépêche, 11/09/14
[2] Le Monde, 18/09/14
[3] Ostal d’Occitània, 01/10/14
[4] In Le Monde, 11/09/14
[5] Intervencion del secretari de l’Assemblada Nacionala Catalana, Ostal d’Occitània, 16/10/14



publicitat
BANER1-2-3: DGPL TRADUCTOR



Comentaris

27 d'octòbre 13.39h

Reaccions negativas, contra tenents d'un article d'aquesta mena ? Estonant.


Valora aquest comentari:   votar positiu 1   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

26 d'octòbre 23.44h

Un article plan instructiu. Es atal, teule per teule que se deu bastir la presa de consciéncia sociala que lo territòri occitan existís.


Valora aquest comentari:   votar positiu 4   votar negatiu 2
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

26 d'octòbre 13.49h

Dessarrar, aquò's la paraula, abans de l'esquiçar aquera camisòla ? Desvelhar o crear un sentiment nacionau occitan me sembla de bruslar lo camin. Una presa de consciéncia es dejà una victòria. Comença dab la conseishença de la cultura, de l'istòria (evidentament de la lenga, ja que los escocés sian hòrt majoritariament sonque anglofònes) e tot çò qui hèi l'occitanitat e de cotivar, de partejar. Quina descobèrta l'existéncia de Lampègia ! Gran mercés Alem, la camisòla se des... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 2   votar negatiu 3
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

26 d'octòbre 08.57h

Aquó qu'es un article polit, plan escrich e rasonat mas, levat los tres pelats e un tonduts que siam, quina consciéncia va levar en mai del pichonet cerclet d'aqueles ja convencuts? La consciéncia nacionala occitana se jamai existissiá, existís pas pus, quitament dins los articles commentats se menciona pas, non? De paur a aver, vertadièrament, per França n'i pas brica d'aquel costat! De consciéncia occitana que leva lo pòble n'i a pas, la cal bastir, fabregar? Esperar qu'espela? Pasme... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 4   votar negatiu 2
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

26 d'octòbre 08.06h

#3 de situacions ont lo mond se comporta en foncion non pas de la logica racionala, mas d'una logica sensitiva son nombrosas, benlèu majoritàrias dins la vida. De còps las gents amagan - conscientament o pas - aqueles biais de faire e de pensar darrièr de falsas rasons, bastidas a posteriòri. La politica, lo "marketing", la mòda, sabon plan utilizar aquel ressòrt per influénciar lo comportament del mond.
D'exemples fòrt illustratius se trapan dins los domenis de l'alimentari, de la sa... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 1   votar negatiu 1
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

25 d'octòbre 11.56h

Parlar a l'IMAGINARI COLLECTIU OCCITAN ? Benlèu en lhevar la rumor que parlar occitan -te fa mai intelligent del 10%;
- te fa venir mai vièlh de 10 ans;
- qu'aquò pòt aver d'uroses efèits sus ta sexualitat;
- t'amonedaràs ... Non! aquò non ! que dins la conjonctura d'auèi es mai dificil de o far crèire.
l'IMAGINARI COLLECTIU ! Lo rescontram,SUSTOT, sul terrenh de cada jorn on vivèm, on podèm aver presa sus las causas.


Valora aquest comentari:   votar positiu 4   votar negatiu 1
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

25 d'octòbre 08.43h

Òsca per aqueste article. Mas "l’interiorizacion d’un model nacionalista superior" seriá pas ja d'imperialisme? Nos cal pas aver paur de dire de blanc, çò blanc!


Valora aquest comentari:   votar positiu 8   votar negatiu 3
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

25 d'octòbre 08.24h

Vesèm plan que los discors d'aqueles editoralistas, plan representatius, utilizan una logica pas racionala : per defendre çò que repausa sus un sentiment artificialament fargat, la rason es presa en fauta, se contradire es inevitable.
La question bèla pels occitans es : cossí bastir un sentiment nacional ?
Ja, a travèrs aquelas pensadas de defensors de l'unicitat de la nacion francesa, n'avèm una responsa : una nacion se pòt bastir contra d'autras nacions.
Un remirable tèxt de Umberto ... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 2   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

5 -10 -20 -tots
1




Comenta

Lo comentari es estat mandat corrèctament

  Previsualiza

La direccion del Jornalet a lo drech de publicar pas aqueles comentaris que respècten pas las nòrmas basicas d'educacion, civisme e dialòg.
publicitat
BANER1-2-3: DGPL AN LAFONT

Perfil

Alem Surre-Garcia

Alem Surre-Garcia logo rss

Cargat de lenga e cultura occitanas alprèp del Conselh Regional Miègjorn-Pirenèus de 1989 a 2006. Traductor, escrivan, poèta, assagista, autor dramatic, conferencièr o organisaire d'esveniments culturals.

mai d'informacions

contactar l'autor

Mai d'articles

Archius




D'autres articles


Jornalet, gaseta occitana d'informacions