CAPÇALERA2: AMICS DE JORNALET

Jornalet, gaseta occitana d'informacions

Dissabte, 23 de setembre

Gerard Joan Barceló

Dimècres, 21.6.2017 03h00

La paradòxa dal nacionalista qu’òdia las frontieras


Comentaris 8 comentaris    
Dolent Fluix Bo Molt bo Fabulós (8 vòtes)
carregant En cargament


Pendent un de mos viatges en autobús devèrs Catalonha, un marroquin establit en Provença que voliá simpletament tornar dins son país aviá eissubliat en cò sieu son passapòrt. Per astre, los policiers franceses lo laissèron passar, probablament perque aviá pogut provar sa destinacion. Per malastre, los policiers espanhòls lo faguèron descendre, un còp l’autobús enfonzat en territòri sud-catalan. En preiant per lo bòn retorn dal paure òme, me semblèc pregondament absurda aquela tiera de decisions contradictòrias que menava un òme en vacanças dins la meteissa situacion qu’un immigrat clandestin.
 
E me diguèro qu’odiavo las frontieras.
 
Dimenge passat, me regaudiguèc fòrça la victòria dals nacionalistas còrses a las legislativas francesas. Sabo quantes sacrificis personals, quant de trabalh incessant, quantas luchas recomençaas, quantas vitas perduas aquel succès representa. Mon illa es pas encara liura mas almens entamena son chamin de liberacion.
 
Tanben seguisso amb grand interès, despuei cinc ans, lo procès dal Principat de Catalonha devèrs son independéncia, malgrat la surditat testarda dal poer espanhòl. Coma tot aquò s’achabarà? De certituds ai solament aquesta: un pòble a lo drech inalienable de conquistar sa libertat.
 
Certans me diràn doncas: “Non odiatz pas las frontieras: ne volètz de novèlas!”.
 
E ansin tombo dins la paradòxa dal nacionalista qu’òdia las frontieras. Las frontieras que sónio son de respònsas provisòrias a aquesta question: “Se pòt acceptar qu’en nom de l’òdi de las frontieras un pòble n’oprimischa un autre?”. Se i respondèm que òc, siam pas nèutres: prenèm lo partit dal pòble dominant còntra lo dominat. Se i respondèm que non, devèm far la chausia de la libertat, nieus s’aquò còntraditz nòstre desir anacionalista. Poiam de verai rebutar las descolonizacions? Comprenèm lèu-lèu que se las aguèssem rebutaas, seriam estats en realitat piégers que nacionalistas: imperialistas.
 
E entendèm ansin que lo problèma non es ren la defensa dal melhor mean per lo qual un pòble ganhe la libertat, mas de laissar d’estats espotir de pòbles, e de justificar las terminas arbitràrias d’aqueles estats. Que val nòstre anacionalisme se nos fasèm per nòstra inaccion complicis dal nacionalisme d’un estat?
 
Al fons, lo qu’òdia las frontieras desira la patz. Òr, quina patz seriá possibla se l’injustícia provòca entre los pòbles de conflictes? L’anacionalista devengut per un temps nacionalista acceptarà de luchar per que de pòbles vivan liures.
 
Mas amb la fòla esperança de veire un jorn tota l’umanitat en armonia.
 


abonar los amics de Jornalet
 



publicitat



Comentaris

22 de junh 05.37h

lo vèrb odiar* es una invencion malastrosa, lo vèrb classic medievau ei azirar, se ditz pamens aqueu l'ai en òdi, mai vou pas dire que l'aïsses, non, que lo suportes pas, puslèu l'antipatia o lo degost; prene quauqu'un en odi = prendre quelqu'un en grippe; existis pasmens odiós francés odieux. un provèrbi judicios ditz : aimar trop seis enfants es leis aver en odi, la carn me ven en odi j'ai de la répugnance pour la viande, me venetz en odi vous commencez à m'ennuyer


Valora aquest comentari:   votar positiu 0   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

21 de junh 23.08h

compreni pas com se pot defener l'unitat de la nacion occitana e pas la de l'taliana ... sabem que lo corse es mai proche deu toscan que lo gascon n'es deu provencau ... dio vi salve regina!


Valora aquest comentari:   votar positiu 2   votar negatiu 5
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

21 de junh 22.43h

#4 Es plan interessanta vòstra intervencion, e vos vòli rassegurar, pretendi pas que « Espanha o França sian de referencias no-nacionalistas car son d'Estats que ja existissen », ja qu'ai precisat que « l'estat-nacion (basa dels retalhatges frontalièrs del sègle XX) es un fracàs ».
Çò que pensi es que vertadièrament la subsidiaritat es l'avenir. Per subsidiaritat vòli dire que cada nivèl democratic (la comuna, lo canton, la regions…) es liure de prendre totas las decisions ... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 4   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

21 de junh 21.22h

Ont disi "Loís XVI" vòli dire "Loís XIV"


Valora aquest comentari:   votar positiu 3   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

21 de junh 21.16h

#3 Cresi pas que vos comprenguetz ço que es lo sens de l'independentisme catalan e especialament ço qu'implica l'opcion opaussada. Es ben clar lo fet que Catalonha sola pot pas far avançar Espanha denvers la republica: avem pas lo pes demografic suficient, avem una força politica quasi-nula sul l'Estat e devem totjorn confrontar la cultura politica (e benleu la cultura-culturala en se) nòstra amb la d'un pais pron mai escorat a drechas dins lo conjunt. A talh d'exemple, los dos darriers pr... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 5   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

21 de junh 19.07h

Es justament aquesta paradòxa que me fa dire que cal arrestar amb lo « nacionalisme ».
Lo nacionalisme es una ideologia del sègle XIX. L'idèa de basa es de crear un estat (e doncas de termièras) per cada « nacion » (amb cadun sa definicion de nacion). Avèm plan vist las limitas d'aquela ideologia : racisme, nacionalisme agressiu, irredentisme, ont las minoritats e las « nacions sens territòris » an patit. Es evident que lo « modèl » de l'estat-nacion (basa dels retalhatg... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 5   votar negatiu 1
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

21 de junh 18.49h

Lo nacionalisme occitan (o de Corsega) ven una arma per respondre a l'arma de destruccion culturala massisa qu'es lo nacionalisme francés imperialista. En defòra d'aquò, culturalament, non servís pas a res. Economicament, es quicòm mai.

Lo nacionalisme se pòt pensar coma un instrument. Per entendre çò que pòt ben valer, tot depend de l'instrumentista que l'emplega.

Per exemple, se s'agís de gardar per se son que las riquesas del mond, lo nacionalisme es l'arma qu'utilizarà l'egoï... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 12   votar negatiu 1
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

21 de junh 08.19h

Brave article !


Valora aquest comentari:   votar positiu 4   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

5 -10 -20 -tots
1




Comenta

Lo comentari es estat mandat corrèctament

  Previsualiza

La direccion del Jornalet a lo drech de publicar pas aqueles comentaris que respècten pas las nòrmas basicas d'educacion, civisme e dialòg.
publicitat
BANER2: IEO Label ÒC

Perfil

Gerard Joan Barceló

Gerard Joan Barceló logo rss

Lingüista, professor agregat de gramatica e director de la revista electronica universitària Lingüistica Occitana. President de l'associacion Los amics de Jornalet

mai d'informacions

contactar l'autor

Categorias

Las mai...

Mai d'articles

Archius




Etiquetas

D'autres articles


Jornalet, gaseta occitana d'informacions