CAPÇALERA: publicitat jornalet
CAPÇALERA2: FAI-TE SOCI

Jornalet, gaseta occitana d'informacions

Diluns, 22 de julh

Gerard Joan Barceló

Dimenge, 23.2.2014 03h00

Transmission


Comentaris 26 comentaris    
Dolent Fluix Bo Molt bo Fabulós (14 vòtes)
carregant En cargament


Sovent, dins los articles aquestes d’opinion, ai parlat de ieu, non pas per narcissisme –o espèri– mas perque cresi, coma lo gascon Montanha, que l’introspeccion permet d’accedir a una melhora coneissença del mond. D’autre caire, ai agut evocat cossí la transmission es de biais evident una necessitat absoluda pels occitanistas.
 
S’atròba que las tematicas de l’identitat e de la transmisson se son crosadas en ieu.
 
Dos mainatges an emplenada ma vida coma una benediccion, e de segur m’agradariá que foguèsson coma ieu sensibles a la diversitat de las lengas e culturas. Quand ma filha nasquèt en 2005, li volguèri doncas transmetre l’occitan, mas lèu-lèu, o confèssi, la bona volontat militanta turtèt contra d’obstacles.
 
Lo primièr es qu’en realitat coneissiái pas pro l’occitan. Fasiá sonque tres ans que lo practicava, e dins l’experiéncia de la vida vidanta, m’avisèri que lo vocabulari de l’accion politica o de la lingüistica m’èra d’a fons inutil. Cossí exprimir çò quotidian? Cossí transmetre çò afectiu que la relacion entre un paire e sa filha implica? Desprovesit de mots, m’alonhavi malgrat ieu d’ela, e quand enfin comprenguèri que metiái en perilh ma paternitat e que ma filha o patiriá, me resignèri a parlar essencialament en francés, coma amb mon filh nascut dos ans apuèi.
 
En mai d’aquò, mon identitat es complèxa. Ma lenga mairala es lo francés, mas, coma ne parlèri dins mon article “Entre quatre lengas”, lèu m’atraguèt lo còrs, que se parlava encara fòrça dins la Corsega de mon enfància. Per desir de recuperacion d’una part de mon istòria familiala, comencèri d’aprene lo catalan abans de m’interessar a l’occitan, abans de saber qu’èra una lenga de mos aujòls. Aital, malgrat mon occitanisme mai militant que mon catalanisme e mon corsisme, mon identitat occitana èra tardièra, e me demandavi se valiá mai que parlèsse catalan o còrs, puslèu qu’occitan. La temptacion de transmetre puslèu lo còrs venguèt d’aitan mai fòrta que los mainatges son del caire de lor mameta mairala d’origina italiana, a l’encòp friolana e siciliana: entre Corsega, Friol e Sicília se podiá dessenhar un bèl triangle lingüistic!
 
Tanben me carcanhava la paur que l’occitan se percebèsse sonque coma una lenga de militants, perque, fin finala, las solas personas amb las qualas lo pòdi parlar regularament son d’occitanistas. La lenga es absenta de tota usança familiala despuèi un bèl brieu, probable lo començament del sègle XX, mentre que lo còrs se pòt encara ausir un pauc per carrièra e que ne coneissi fòrça parlaires, de còps de la meteissa generacion que ieu.
 
En mai d’aquò, quin occitan transmetre? L’occitan que m’es mai natural perque l’aprenguèri primièr, lo lengadocian normatiu? Ò lo provençau, bòrd que totei mei racinas occitanas son de la riba senèstra dau Ròse? Que dire als mainatges al moment del dormir? Bona nuèch o bòna nuech? Doces pantaisses o doç pantais? Bensai la causida seriá estada mai simpla se ma familha foguèsse demorada a Montpelhièr, mas partiguèrem pendent quatre ans en Alsàcia, e ara, despuei quauqueis annadas, siam a Pèiralata, vila daufinenca ai pòrtas de Provença, ont flotejan de drapèus provençaus e que presentan sus sei panèus son toponim occitan en grafia mistralenca.
 
 Enfin, de segur, demorava l’obstacle dels obstacles: l’omnipreséncia del francés, a la television, per carrièra, dins los libres per enfants, dins los contes, al mièg de familhas exclusivament francofònas. Descoratja prigondament lo que subran se demanda se sa gota d’occitan s’avalirà pas lèu-lèu al mièg d’un ocean ont las èrsas dels prejutjats (“Ès segur qu’aquò l’empacharà pas de parlar francés?” “I a lengas mai utilas que l’occitan, non?” “Valdriá mai que saupèsson l’espanhòl o l’italian, pas ‘rai?”) condemnaràn tota esperança a la negada. E pensa que serà gaireben impossible que los mainatges estúdien la lenga nòstra a l’escòla, e l’assauta l’englasi que s’interèssen pas jamai a l’occitan e refusen de lo parlar.
 
Totun, ai pas renonciat... Quand mon filh èra nenon, per l’ajudar a dormir, lo breçavi amb Se canta. Cada còp que pòdi, assagi de lor dire a el e a sa sòrre qualques mots en occitan, o de lor legir quicòm, e ja sabon qu’es una lenga que parli. Fa qualques meses, lo drolleton s’imaginava que mon activitat màger èra d’ensenhar la lenga occitana! Son de jòias pichonetas, mas permeton ça que la de far abans.
                 
Permeton de véncer la soletat de l’occitanista que vei sa lenga esparpalhada en las distàncias que las nòvas tecnologias comolan pas, que voldriá l’occitan una lenga ausida, e non pas amudida per son estat de lenga escricha, de lenga de cultura portada per l’eiretatge dels trobadors.
 
L’occitanista se vòl mens solet, organizat dins de malhums de parlaires. Òc, parlar, parlar, parlar, per que sos mainatges un jorn fagan sieus los mots de lor paire. 



publicitat
BANER1-2-3: DGPL TRADUCTOR



Comentaris

19 de genièr 11.52h

Bònjorn en totes,

Lo temps a passat e m'interessariá de saupre en dont ne sètz de vòstres projècts a l'entorn de la transmission a vòstres enfants, quana progression, quanes trabalhs e quanes eschambis entre valtres?

(Perdon per avança se o ai mancat endicòm mai)


Valora aquest comentari:   votar positiu 1   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

26 de febrièr 12.38h

#23 òc, ont son las maires. Ja qu'avèm pauc de visibilitat de femnas occitanistas... Alora en mai de maires. Pasmens dins la question de la transmission, an una plaça bela d'aver... que sembla voida aicí.


Valora aquest comentari:   votar positiu 2   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

26 de febrièr 10.19h

#15 Sabe pas quala forma quò pòt prener, mas ne'n sei !

#23 'Las esperen que nos propausem quauquaren de concret, ne'n sei segur :-)


Valora aquest comentari:   votar positiu 2   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

26 de febrièr 10.09h

#21 Òc, lo tèma de la transmission nos recampa... De paires se son exprimits aicí, mas ont son las maires?


Valora aquest comentari:   votar positiu 6   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

26 de febrièr 01.11h

Segur los parents son purmèirs pertocats (e los pairans ), mès es tant important, que cada
occitan(ista) tanben los deu ajudar tan que se pòt. Ne los dívem pas deishar tots solets.


Valora aquest comentari:   votar positiu 1   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

26 de febrièr 00.01h

#15
Excelenta iniciativa ! Som pas totjorn d'acòrd sus la lenga, mès aqui vos seguissi a 100 %. Sui partent per servir de relais en Gironda.


Valora aquest comentari:   votar positiu 2   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

25 de febrièr 20.34h

Buf. La lenga als enfants. Ai 3 enfants, demòri a Barcelona. L'ainat es pas mai un enfant, li ai pas parlat occitan, mas demòra en Valéncia e l'occitan li sembla simpatic, mas aquò's tot.
Los autres son: un dròlle de 8 ans e una dròlla de 3. Ai agut un astre que cap d'occitan coneis, ai una femna qu'es per la lenga occitana. Ma femna, valenciana, tròba plan normal que s'ai decidit d'èsser occitan parlèsse a mos enfants en occitan totjorn. O tròba normal. E ben, aital fau.
Mas l'occita... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 5   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

25 de febrièr 12.06h

#17 D'acòrdi, Domergue! Endavant!


Valora aquest comentari:   votar positiu 3   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

25 de febrièr 09.03h

Article ben important, brau ! Io sio paire e per parlar a mon nenon, pensavo ren, mas ai da far fàcia a de trabucs novèls (pressions, jutjaments...). Seria ben que de monde occitanista despí mai de temps que nosautres parlesson de lor experiença. Istòria de veire se i es una evolucion positiva en familha, fin reala de la vergonha...

#15 Òc, m'interessa Domergue.


Valora aquest comentari:   votar positiu 3   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

24 de febrièr 23.17h

#16 Vau rassemblar de contactes ieu, se volètz. E ne tornarem parlar.


Valora aquest comentari:   votar positiu 3   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

5 -10 -20 -tots
1
-
2
-
3 >




Comenta

Lo comentari es estat mandat corrèctament

  Previsualiza

La direccion del Jornalet a lo drech de publicar pas aqueles comentaris que respècten pas las nòrmas basicas d'educacion, civisme e dialòg.
publicitat
BANER2: 468x60 Aran TV

Perfil

Gerard Joan Barceló

Gerard Joan Barceló logo rss

Lingüista, professor agregat de gramatica e director de la revista electronica universitària Lingüistica Occitana. President de l'associacion Los amics de Jornalet

mai d'informacions

contactar l'autor

Categorias

Las mai...

Mai d'articles

Archius




Etiquetas

D'autres articles


Jornalet, gaseta occitana d'informacions