CAPÇALERA2: AMICS DE JORNALET

Jornalet, gaseta occitana d'informacions

Diluns, 20 d'agost

Gerard Joan Barceló

Dimenge, 29.4.2018 03h00

Respècte de la vida


Comentaris 21 comentaris    
Dolent Fluix Bo Molt bo Fabulós (7 vòtes)
carregant En cargament


La balena, un dels simbòls de la vida de salvar
© anipedia.net




Per començar, tornarai sus l'article de la setmana passada. M'an susprés los devises sarcastics, non pas sus ma pròpria persona, qu'a de tot segur fòrça pauca importància (soi ni sionista ni pentecostista, mas se d'unes o vòlon pensar e qu'aquò los amuse, qu'i farai?), mas sus la republica occitanocatalana verda qu'apari. Non parli pas d'una republica qu'unifique ara tota Occitània e totes los Païses Catalans, çò que seriá teoricament possible mas nautament improbable, en causa, evidentament, de nòstra feblesa occitana, mas, coma cresiái de o aver dich clarament, de la Republica de Catalonha e d'Aran. Es una realitat totplen concreta, ges quimerica. Vos concedissi que desconoissèm pas se ni quora aquela republica tendrà una existéncia efectiva, mas la separacion d'èime e de còr de Catalonha amb Espanha si qu'es un fach. Cada jorn, la repression continuosa de las autoritats espanhòlas contra la volontat de libertat catalana, ja manifestada per un referendum e una proclamacion d'independéncia, aluènha mai los catalans e las catalanas de la monarquia borbonosa. La republica catalana a ja conquistats los còrs, e l'orror envèrs l'estat espanhòl l'accentua la vergonha que l'a provocada lo quasi-requit de cinc violaires predators. La ràbia espanhòla contra lo republicanisme catalan comença nieus de geinar Alemanha."Mas que faràn los araneses?", çò me demandaretz. Sens voler parlar en lor plaça, me pensi que demoraràn amb Catalonha, d'en primièr perque son companhs dempuèi de longs sègles, e tanben perque, coma o diguèt un jorn Mireia Boya, seriá incomòde de se n'anar de Catalonha amb la quala an tantas relacions socialas practicas.

Aquela republica existirà. Mas serà verda? Es un espèr, non pas una certitud, e m'es avís qu'es una necessitat. Perque se tracta de respècte de la vida.

Ai tostemps interpretat aqueste verset biblic del poèma mitic que dobrís la Genèsi, "Mestrejatz los peisses de la mar, l'aucelilha del cèl, e totas las bestiòlas que se rebalan sus la terra" (traduch per Joan Larzac), non pas coma un convit a tiranizar las espècias vivas, mas puslèu d'aver un ròtle responsable envèrs elas, coma Noè que pren dins son arca un parelh de cada espècia animala mentre que lo Dieu de colèra destrutz la vida terrèstra. Precisament, lo verset 29 convida de biais curiós a seguir un regim vegetalian: "Dieus diguèt: 'Aicí que vos dòni totas las èrbas que fan granar lor grana sus tota la fàcia de la tèrra, e totes los arbres qu'an en eles un fruch d'arbre que fa granar sa grana: vos serviràn de mangiscla'.". Torni legir aquel verset, traduch pereu per Joan Larzac, ara qu'ai decidit d'acompanhar ma filha adolescenta dins son vegetarisme, perque a comprés que devèm de respècte a la vida animala e a la vida en general. Sèm la sola espècia animala capabla de chifrar a la morala de sos actes, çò que nos dona nòstra grandor relativa de posca d'estela. "Per l'espaci l'univèrs me compren e m'emprefondís coma un ponch, per la pensada lo compreni", coma escriviá Blasi Pascal.

Quinas que sián nòstras cresenças o non-cresenças, la vida nos sembla un miracle permanent. La cercàvem dins lo sistèma solar, la cercam dins nòstra galaxia, mas entrò ara l'avèm pas trobada, e qual pòt dire se dins lo silenci eternal d'aqueles espacis infinits qu'esglasiavan nòstre filosòf auvernhat, la trobarem un jorn? Mudan pareisson las luènhas exoplanetas.

E totun nos entestardissèm a far coma se la vida foguèsse subreabondosa de pertot. Nòstra intelligéncia nos balha lo poder de capir que sèm pas mai lo centre de l'univèrs que cresiam que la Tèrra o èra, e en luòga d'èsser los ortolans de la vida terrèstra e marina, serem sos bòias e sos enterraires?

Ma lucha per una republica occitanocatalana verda es complementària de ma lucha per una revolucion ecologica.


 


abonar los amics de Jornalet

 



publicitat



Comentaris

10 de mai 18.55h

Intaresat, però la República Verda no es una opció, es una obligació, podem entrar en tots el devats que calguin, però si no salvem el Planeta, Catalunya, els PP.CC. i Occitània se'nvan a la merda, per tant una República Verda es un obligació, vital i tot el Mon igual.
Sinó despedim-nos de tot.
Eperem que es recpaciti ja, perque aivat es tard.
Visca la Terra...Lliure!
L'Ernest, "El Tàrrega".


Valora aquest comentari:   votar positiu 1   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

7 de mai 21.59h

Pensi que le President dels Amics de Jornalet deuriá èsser mais laïc en sos papièrs de Jornalet, se vòl pas qu'aquella pubicacion se connotèsse d'occitanisme crestian, çò qu'en limita la portada e le public, aitant qu'en tusta l'esperit.


Valora aquest comentari:   votar positiu 1   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

3 de mai 13.07h

#14 Se vos encargatz pas de me manjar, los vèrmis las moscas o faràn plan volontièrs, e sense me'n demandar cap adressa ni permission. Mas vos poiriái parlar tanplan dels viruses que m'an chapada la maire (en quatre meses) o dels mercants de poisons que tra tot çò que manjam, bevèm o respiram, nos tuan tranquillament (cancers divèrses, alzhiemer, parkinson, tantes autras malautiás de l'estreis al trabalh…) per s'omplir lo pòrta-moneda amb la nòstra ignorança o la nòstra susor… ... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 5   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

2 de mai 14.57h

Un papèr de tria qui avia en un còp ua garba de debats tant peluts com passionants, mercés hòrt.
L’urgéncia n’ei pas especiaument aranocatalana de tota faiçon. Qu’ei planetària, e lhèu qu’ei dejà tròp tard. En los ans ueitanta lo Cousteau que proclamèva: "La mer ne peut pas mourir". En 2018 que s’i multiplican las zònas mortas. Lo coralh que poiré desparéisher, en fèit qu’a començat e, s’escantissi a de bonas, la vita oceanica tota que s’aclaparé (dab consequén... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 2   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

2 de mai 12.54h

GJB es un brave protestant, que s'adoba la Bíblia en tot tòrcer la semantica occitana, e se la met en coëréncia amb la seu rason. Aquò dit, las injonccions divinas son pas se non que de rason, e caleria i ajustar "amb moderacion".
" Multiplicatz-vos e creissètz, (amb moderacion)!"


Valora aquest comentari:   votar positiu 0   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

1 de mai 01.34h

#13 http://www.insolente-veggie.com/le-cri-de-la-carotte/


Valora aquest comentari:   votar positiu 2   votar negatiu 1
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

1 de mai 01.29h

Una chausa de mai: si vos preocupatz tant de la sufrença de las plantas (me'n preocupe tanben quauqu'un pauc per ben dire), aprendretz que tuatz de 4 a 10 còps mai de vegetaus en minjar de la charn que non pas en minjar directament los vegetaus per 'mor que per produsir 1 part de charn, fau 4 a 10 part de vegetaus segon la produccion (buòu, ovelhas, rits...). Per 'chabar, vos podriatz benleu interessar au concept de "senciéncia", vos eschivariá de far chara de tombar dins una relativitat t... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 2   votar negatiu 2
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

1 de mai 01.14h

#13 Ba, dijatz-me, ai coma una enveja de vos minjar, trobaretz ren en dire de me balhar vòstra adreça ? La vita se nuirís de la mòrt après tot. Mercés, a leu.


Valora aquest comentari:   votar positiu 0   votar negatiu 2
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

30 d'abril 23.23h

#11 Nóser a una planta tanplan es nóser a se-meteis. La vida se noiris de la mòrt. Per quitar de tuar, cal quitar de viure. Vos parlariái plan de teologia vegetala, per respondre a la vòstra teologia animala, mas s'atròba que cresi pas brica qu'un Dieu bon aja fait aqueste mond maldit e descasut, precisament pr'amor que "la vida se noirís de la mòrt" !


Valora aquest comentari:   votar positiu 6   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

30 d'abril 15.55h

#5 Totjorn lo sofisme ordinari que nos surtetz, pfff, si vesetz degun problema a minjar las autras creaturas quand fai pas besonh pertant, espere donc que trobariatz ren en dire qu'una bèstia vos vuelhe minjar. Afen, lo jorn que comprendretz que nóser ad un autre, fuguessa un animau non uman, qu'es tot coma nóser a se-mesma, 'restaretz de nóser.

Mercés GJ per quel article, apondrai que l'i a un libre plan interessant, per qui l'i s'interessa segur, intitolat "Teologia animala" per Andrew ... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 3   votar negatiu 2
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

5 -10 -20 -tots
1
-
2
-
3 >




Comenta

Lo comentari es estat mandat corrèctament

  Previsualiza

La direccion del Jornalet a lo drech de publicar pas aqueles comentaris que respècten pas las nòrmas basicas d'educacion, civisme e dialòg.
publicitat
BANER 3 teveoc

Perfil

Gerard Joan Barceló

Gerard Joan Barceló logo rss

Lingüista, professor agregat de gramatica e director de la revista electronica universitària Lingüistica Occitana. President de l'associacion Los amics de Jornalet

mai d'informacions

contactar l'autor

Categorias

Las mai...

Mai d'articles

Archius




Etiquetas

D'autres articles


Jornalet, gaseta occitana d'informacions