CAPÇALERA2: IEA-AALO

Jornalet, gaseta occitana d'informacions

Divendres, 14 de decembre

Laurenç Revèst

Dijòus, 6.12.2018 03h00

Istòrias viscüas: reaccions a l'entorn de l'occitanofonia


Comentaris 2 comentaris    
Dolent Fluix Bo Molt bo Fabulós (8 vòtes)
carregant En cargament


Sio anat da Achard, toscanizat en Acchiardo (o Acchiardi) carriera drecha a Niça vièlha. N’avio d’a besonh. Mi far encara un còup, just un plat simple, mas bòn: d’espaguètis bolonhesa. Una madalena occitana de Proust. Es talament quist d’anar da elos. Cal
© Nice Tourisme




Etiquetas
revèst

Sèm en acamp academic de professors d’Occitan. A Niça.
 
Una part bòna de nosautres se parla en occitan. Per carrieras o autre. Ven lo moment dal disnar.
 
Sio anat da Achard, toscanizat en Acchiardo (o Acchiardi) carriera drecha a Niça vièlha. N’avio d’a besonh. Mi far encara un còup, just un plat simple, mas bòn: d’espaguètis bolonhesa. Una madalena occitana de Proust. Es talament quist d’anar da elos. Cal n’aprofechar. 
 
Lo mèstre es assetat davans l’entraia. Son los joves qu’an repilhat, e ben. Avio ja entrevistat lo patron per la mieu emission sus ràdio nissapantai.org, Vision dal monde: Gavotina pantais. M’avia parlat, sempre en occitan, es lo luec per aquò, de l’istòria familiala dal Pimont occitan e trabalhar en complement a Niça d’ivern. 
 
I es encara la decoracion de la mieu jovença, aquel retrach de la pescairitz de Provença que parla en provençal. E tot es estach repilhat modèrn. Los lumes, la pintura. Fins als comuns classas e chics. 
 
Los vesins de taulier an l’accent. Manjo. Recebo una telefonaia. Parlo occitan tanben. Los vesins de taulier mi carculan. “Es bèl de parlar la lenga nòstra encara, èra interdich denant. Mas aüra repilha un pauc dins las escòlas”. 
 
Explico la realitat escolara. Dins l’estat actual, se l’occitan a reculat per l’escòla, tòrna ren per l’escòla de la mema fòrça coma a reculat... 
 
L’enfant dal mèstre me ven dire la carta dals desserts en niçard, “sensa deca”? Que mi demanda. Pròpi bòn per un que m’a dich a l’entraia que sabia ren parlar. Just d’expressions. 
 
Un bòn moment, tèsta pausaia dins una jornaia cargaia de formacion  
 
E lo past acabat, rejunho de collègas al restau vesin dal Jèsus, escrivon Gèsu. 
 
Parlam, en terrassa que fa encara bòn per aquel auton, fa plaser de convivialitat tanben. Elos chimpan. Parlam de nòstras fachendas professoralas. Las empachas e tot. Ieu que fau corses de Terminala lo dimecres d’après disnar de 13h30 a 15h30. 
 
“Amb un establiment d’amics coma aquò, sès tranquil” mi ditz un collèga en galejar. Quina m**** coma orari. Fa qu’ai gaire de liceans en classa. E dura. Impossible d’arribar de passar un autre moment, meme 2x1h. Una annaia qu’avio poscut plaçar una ora per de Primieras en oraris normals, vendres d’8h a 9h, i èran de monde. Mas quora l’an d’après, venguèron que los corses de Terminala èran lo dimecres d’après disnar, avio plus que 2 ancianas Primieras de continuar en Terminala...
 
E cadun ditz la sieua. 
 
Mas, tot d’un còup, de gents dal taulier vesin nos fan signe. Poiriatz parlar mens fòrt que nos demandan... 
 
Aquel de còup.
 
Nos a estonats. Auriam parlat en anglés seria estacha pariera reaccion e demanda d’elos? 
 
Ieu aurio jamai ausat demandar aquò. 
 
 
 


abonar los amics de Jornalet
 



publicitat
BANER1: IEA-AALO



Comentaris

10 de decembre 13.50h

Ieu es al licèu, ont èri professor, que me demandèron un pauc frejament de parlar mens fòrt quand fasiái un cors d'occitan.
De delà, darrièr una paret en contraplacat, una professora trimava per far sos corses sus Molière, i s'ausissiá un rambalh pas possible que nos derengava ieu e mos cinc o sièis escolans, mas disiam pas res, enduràvem de setmana en setmana.
Naturalament (tròp bon, tròp con...) es ela que se venguèt plànger. Ane ! se compren que se podètz pas téner los ... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 2   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

6 de decembre 14.35h

M'arribèt, fa pas a gaire, un pauc çò mèmes
Erem ataulats per miegjorn dins un restaurant d'Albi, amb d'amics e parlavèm occitan ( èrem totes Albigéses- o precisi ); A costat, ataulat per dinnar, un òme sol, que semblava una practica costumièira del luòc. Quand nos levèrem per partir, ausiguèri aquel òme dire al servicial, mièg mespresant, mièg trufandièr : " je me serais cru au fond de l'Aveyron"(sachent que Roèrgue, dins l'imaginari pietados de cèrts Albigéses, representa ... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 15   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

5 -10 -20 -tots
1




Comenta

Lo comentari es estat mandat corrèctament

  Previsualiza

La direccion del Jornalet a lo drech de publicar pas aqueles comentaris que respècten pas las nòrmas basicas d'educacion, civisme e dialòg.
publicitat
BANER2: 468x60 Aran TV

Perfil

Laurenç Revèst

Laurenç Revèst logo rss

Escrivan, traductor. Dialectològ, Doctor en lingüistica. President onorari dal Centre Cultural Occitan País Nissart e Alpenc.

mai d'informacions

contactar l'autor

Las mai...

Mai d'articles

Archius




Etiquetas

D'autres articles


Jornalet, gaseta occitana d'informacions