CAPÇALERA: CURSOS CAOC

Jornalet, gaseta occitana d'informacions

Dijòus, 1 d'octòbre

Joan-Marc Leclercq

Dimars, 22.4.2014 03h00

Èi vist la cara deu jacobinisme intolerant


Comentaris 6 comentaris    
Dolent Fluix Bo Molt bo Fabulós (9 vòtes)
carregant En cargament


Lo club “Enjòcs” de Tornafuèlha dens la Gasconha tolosenca organiza regularament conferéncias lo diluns de ser. Dus axes son perpausats: istòria de l’art e filosofia. Aqueste diluns i anèi, que lo tèma èra “lo comunautarisme”. Vos diserèi pas lo nom deu conferencièr, comprengueratz mès luenh perqué, mès cau saber qu’aucupa una plaça bèra a l’Universitat Populara de Filosofia de Tolosa. Sa reputacion èra solida e las practicas deu club ne parlan tostemps dambe hèra respècte. I soi anat curiós.
 
N’estèi pas decebut. Lo devisaire, de la votz doça e agradable d’escotar, hascó purmèr una descripcion de çò que pòt estar lo comunautarisme, shens d’oblidar de precisar qu’aquò n’èra pas sonque un mot on se podèva botar fòrça causas de totas. I englobava a l’encòp per exemple la tradicion jusiva e los partidaris de l’apartheid en Africa deu Sud, sia comunautarisme lèuger e comunautarisme pesuc.
 
Lo prepaus èra moderat, senat e equilibrat. Reconeishèva qu’una comunautat pòt tanben patir de l’extremisme de la majoritat, que l’ahar n’es pas simple. Ça digó: “N’èi pas jo la solucion”. Puèi que’s declarè mès pessimiste que non pas uns vint ans abans. Exprimiscó lo hèit que la societat se tròba dabans un problèma mauaisit e que, çò que ganha d’un costat ende ensajar d’i remediar, lo perd de l’aute.
 
Me brembi plan de çò que balhè l’exemple de Checoslovaquia. “Es un bon exemple de reglament de problèma. Quitament se, d’un punt de vista filosofic, es pecat de díser que’s pòt pas víver amassa, vau milhor una bona desseparacion pacifica ende, en seguint, aver relacions egalitàrias e apatzadas meslèu que non pas de colonizat a colonizaire”. Com estar pas d’acòrdi?
 
Ren d’ajustar ad aquò, ça’m par. Lhevat que nòste conferencièr se contradigó duas o tres minutas mès tard. Li demandè çò que pensava doncas de las votacions que’s haràn en Escòcia e Catalonha. Marquè un tempsòt, sosquè, puèi declarè que “van pas ganhar ren”. Ça voloi díser Catalonha es estada envasida militarament e benlèu seré un retorn a la normala, mès ne podoi pas acabar ma frasa que lo devisaire ça m’aresponó drin secament que n’èra pas estat una invasion. Estó nòsta purmèra arrapada e per malastre n’estó pas la darrèra.
 
N’avoi pas lo parat de’u hèr remercar que s’èra contradit, pr’amor que tornè contunhar sa conferéncia. Aquesta contradiccion totun me pareishó estar un signe inquietant, una mena de granha de sable dens uan maquina que semblava plan untada.
 
La conferéncia contunhè, e una auditora pausè una question pertocant las relacions entre mitan familiau e comunautarisme, me brembi pas precisament deu formulatge precís. Ça digó (Vos hèi un abracat) i a mès d’un nivèu au comunautarisme, lo de la familha, lo deus vesins, puèi lo deu barri sancèr, puèi de la populacion, que pòt lavetz començar de demandar placas de noms de carrèras o noms d’estacions de mètro dens “lor” lenga. Sentiscoi de tira l’allusion.
 
Li pausèi doncas a mon torn una question. Li demandèi: “Botèm una comunautat A dens una majoritat B, (Qu’es tanben, ac cau díser, una comunautat), me demandi se cau pas gerir l’ahar d’un biaish intelligent e pas Khmer rotge, en sustot reconéisher purmèr la cultura de la comunautat A au lòc de la negar simplament e de díser “n’existísses pas”?
 
E lavetz, vesoi còp sec lo cambiament de cara deu conferéncier que deishè sa masca de tolerància e de filosòfa ende prénguer l’unifòrme fòsc deus Guardas Rotjas de la pensada. Solide, quan parlava de comunautarisme en frasas sarradas e pesadas, pensava a la comunautat araba en França. Peus Occitans, es “Tolerància Zèro”. Ac digó en tot respóner a ma question. Estó un eslit vertadièr d’òdi e de hasti. Lo citi: “Non pas, cau pas balhar ren. Tolerància zèro. Se començam de deishar quicòm, voleràn mès …”
 
Lo representant de l’autoproclamada Civilizacion de las Lutzes, francament enmalit, benlèu per ma sola preséncia, complètament diferent de çò qu’èra a la debuta, se dè au mès violent requisitòri que posca existir, en tot afirmar, dens l’òrdi:
 

— Que l’occitan n’èra pas una lenga qui existís, mès s’agís deu baish-latin. (Ne caleré parlar a la comunautat scientifica e lingüistica, ne seràn fòrça interessats).
 
— Que l’istòria d’Occitània (Cau totun notar que digó lo nom “Occitània”, çò qu’es un progrés) èra estada fantasmada per revisionistas (Li hascoi mès tard precisar e ça horniscó: “Tiò, revisionistas, au nivèu de çò que’s ditz per las crambas de gas”) que son tanben adversaris de la Republica.
 
— Que la Crotzada n’èra pas sonque una “peleja entre barons au subjècte de fèus, coma s’ac hasèva sovent a l’Edat Mejan.” (Negar los 20 000 mòrts de Besièrs, aquò n’es pas revisionisme, per exemple?)
 
— La mentalitat deus occitanistas se pòt comparar a la deus Afrikaans que volèvan l’apartheid.
 
Li brembèi qu’avèva dit dens la conferéncia qu’un jorn los Afrikaans extremistas avèvan quitament balhat armas au partit zoló Inkata ende lutar contra l’ANC e que doncas las pausicions extremistas (coma la soa) èran sovent aligadas objectivas. Responó pas.
 
Podètz imaginar la peleja que seguiscó, drin inabituala ende una conferéncia deu club “Enjòcs” de Tornafuèlha.
 
Lo problèma màger èra qu’aqueste piro es pas brica acostumat aus debats, e doncas pensatz, aus debats tumultuoses. Es un conferencièr que, a la fin de l’expausat, autreja generosament unas questions a l’auditòri conquesit a l’avança, avosse pas tot comprés tan lo nivèu deu devís es haut. Lo ton es brusc, l’esperit barrat, lo dobte existís pas, deisha pas nada plaça a la discutida, son interlocutor es un enemic. Lo debat estó brac e pauc constructiu, shens de dobte pro desagradiu endeus auditors.
 
Es pr’aquò que, per la fin de la serada, un còp las cadièras plegadas dens un recanton de la sala, me hascoi enlà de cap a eth end’acabar pas sus una impression tan dramatica. Coneishi plan lo monde d’Enjòcs, que son tenben sòcis de l’Amicala Laïca, tanvau nòste associacion d’occitan. Volèvi pas que sia dit que’us poirissèva las seradas.
 
Lavetz un petit gropet de cinc o shèis personas se retrobèn a l’entorn de la taula en tot batalar. Lo subjècte, per astre, avèva cambiat, se parlava de las eleccions. Me riscoi una evidéncia: “Me sembla que uei lo dia, i a una mena de pèrda de hidança de cap aus elegits e aus politicians en generau …”. Es un tau lòc comun que n’aurèi podut aver vergonha. E ben mon contradictor me tornè copar la paraula per un “Non pas” flingant. Quina vision de la situacion! Sufís pas que d’espiar la resulta istorica de l’abstencion per se’n apercéber.
 
Puèi vesoi clarament que, quan parlavi, lo monde m’espiava … lhevat eth que’s remirava las cauçaduras dambe fòrça atencion. Benlèu lo filosòfe a un problèma relacionau…
 
Aquò rai, fin finala. Pensi que son numeroses los legedors deu Jornalet que viscón un dia una tala situacion. Quitament se l’ahar es ofensant, ne cau pas reténguer sonque duas causas:
 
— Aquesta mena de personatge s’encontra cada còp mensh, e benlèu es a desaparéisher. Ne soi pas segur, solide, benlèu que soi drin tròp optimista, mès qu’ac cresi francament. L’idèia de diversitat culturala es en progrés. Cau pas sonque pensar a la situacion de las lengas un vintenat d’annadas mès de d’ora. Un purmèr adjunt de Tolosa que legís un extrèit de Mirelha de Mistral sus la plaça deu Capitòli, es quicòm que n’èra pas, dens las annadas ueitanta, sonque un saunei deus hòus. Adara es realitat.
 
— Aquesta mena de personatge, shens de dobte pr’amor de çò qu’acabi de díser mès haut, es a patir. Patir de véser la situacion li escapar, patir de véser a cada còp mès Calandretas, placas de noms de carrèras, patir d’ausir la Lenga Nòsta cada matin e cada ser dens lo mètro (Lo praube!). Cau pensar ad eth e a sons coreligionaris glottofòbas que vesen s’esvalisar devath lors uelhs França unifòrma, una e indivisibla, un deus darrèrs estats culturalament totalitaris, un pauc coma un petit foncionari deu KGB que vesó s’espatarrar l’Union Sovietica.
 
Que demori en patz ….



publicitat
BANNER1: IEO Arièja



Comentaris

23 d'abril 20.15h

Eth tipe que s'ei manifestament ridiculizat en "virar-se de cuu" devant d'un contradictor fin e saberut de qui a provocat eth debat, qu'ei ua bona causa de hèta, felicitacion Joan Marc.

Que cau portar era contradiccion ad aqueth monde cada còp qu'at podem e pas deishar era assisténcia béver eras loas paraulas, eth debat que ns'ei sovent refusat mès que hè necèra, qu'ei sane.


Valora aquest comentari:   votar positiu 7   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

22 d'abril 13.38h

Puslèu que de dire "los jacobins" seriá pas mai precís de dire "los intolerants" o encara melhor "los conasses"?


Valora aquest comentari:   votar positiu 5   votar negatiu 1
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

22 d'abril 12.48h

Cresi que cau respòndre a aqueleis adversaris d'un comunautarisme mau definit que son en realitat lei defensors de la comunautat francofòna.


Valora aquest comentari:   votar positiu 6   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

22 d'abril 08.55h

http://static.ladepeche.fr/content/media/image/350/2009/05/23/200905230874.jpg

Una cèrca à la lèsta sus google per tornar trobar aqueu filosòfe de supermercat.


Valora aquest comentari:   votar positiu 4   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

22 d'abril 08.44h

Lo tipe parla dambe un leugèr accent parisenc, a un nom d'ostal germanic e se ditz ariegés, mès demòra a Tolosa. Es una enigma eth solet.


Valora aquest comentari:   votar positiu 6   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

22 d'abril 08.12h

Aimario de ne saber mai sus aqueste "filosof" autoproclamat. Las respòstas que fai son totalament irracionalas (lo bas latin ...). Sieie es una mentalitat coloniala que lo mena, sieie, s'es dau "sud", es lo bon vielh autò-òdi. De tot biais, es de mond que lor chau respondre, senon lors evidéncias son acceptaas sens discussion per lo mond que conoisson pas la question.


Valora aquest comentari:   votar positiu 6   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

5 -10 -20 -tots
1




Comenta

Lo comentari es estat mandat corrèctament

  Previsualiza

La direccion del Jornalet a lo drech de publicar pas aqueles comentaris que respècten pas las nòrmas basicas d'educacion, civisme e dialòg.
publicitat
BANER3: Ràdio Occitània

Perfil

Joan-Marc Leclercq

Joan-Marc Leclercq logo rss

Musician de profession, autor d’un líber de conversacion suu gascon, d'un roman istoric "Ucraïna", d'un diccionari de rimas e de duas pèças de teatre.

mai d'informacions

contactar l'autor

Categorias

Mai d'articles

Archius




D'autres articles


Jornalet, gaseta occitana d'informacions