CAPÇALERA: Generalitat de Catalunya
CAPÇALERA2: Botiga

Jornalet, gaseta occitana d'informacions

Diluns, 29 de novembre

Domergue Sumien · Questions de lenga occitana

Diluns, 24.12.2012 03h00

Cremar una bandièra francesa: la dimension lingüistica


Comentaris 11 comentaris    
Dolent Fluix Bo Molt bo Fabulós (19 vòtes)
carregant En cargament


A Fois, l’11 de novembre de 2012, un coratjós militant occitanista, Francés Thonier, cremèt una bandièra francesa en cridant “A bas l’estat francés!”. Passèt al tribunal de Fois lo 18 de decembre, convocat qu’èra per la justícia estatala francesa. Lo jutjament es en deliberacion fins al 15 de genièr de 2013.
 
Francés Thonier a assumit un acte de natura politica. Expliquèt a Jornalet (19.12.2012) que sa motivacion primièra èra de defendre los interèsses de nòstre pòble occitan e de protestar, per tant, contra l’opression que l’estat francés impausa a nòstre pòble, tot aquò dins una vision libertària e ecologista.
 
Dins mon grop politic, Iniciativa per Occitània, avèm pres la defensa de Francés Thonier a un moment que las informacions exactas sus l’òme e sas motivacions èran pas encara totas disponiblas. Dempuèi, mai d’informacions son arribadas e sosteni totas las rasons politicas que Francés Thonier a fornidas: liberacion del pòble occitan, libertarisme esclairat, ecologisme coratjós, denóncia de la veneracion fetichista d’un tròç de teissut que simboliza un estat opressor... Aquò o disi coma ciutadan.
 
Ara, coma scientific e coma lingüista, tanben vesi d’implicacions fòrça interessantas dins l’acte de Francés Thonier (vejatz mon article del 25.6.2012 sus l’engatjament en lingüistica).
 
Un aspècte fondamental, per explicar la situacion catastrofica de la lenga occitana, es la question nacionala. L’occitan recuòla dins l’estat francés a causa de la politica d’aquel estat. L’estat francés practica una politica ostila contra las lengas minorizadas en nom d’una concepcion particulara de la nacion.
 
La forma classica de l’ideologica estatala francesa a nom jacobinisme e nos impausa una eqüacion fallaciosa: un sol estat, una sola nacion, una sola lenga, una sola republica[1]. Valent a dire:
 

(1) Tot se construtz dins l’objectiu de consolidar un estat unitari e indivisible.
 
(2) Aquò implica una sola nacion reconeguda —la nacion francesa— que se deu conformar als limits d’aquel estat, en refusant de reconéisser las diferentas nacions istoricas que son inclusas dins l’estat.
 
(3) Aquò implica una sola lenga reconeguda —la lenga francesa— per representar aquela nacion e aquel estat, en oprimissent totas las autras lengas qu’i son presentas.
 
(4) Aquò implica una deformacion del concèpte de “republica” qu’es confondut amb lo concèpte de “nacion francesa” e, indirèctament, amb lo de “lenga francesa”... coma s’èra pas possible d’aver d’idèas republicanas dins d’autras nacions e dins d’autras lengas.
 
Quand un occitanista crema la bandièra francesa, destrutz lo simbòl oficial de l’estat francés e de tota l’eqüacion fallaciosa que veni d’expausar.
 
Ai ja explicat, dins mai d’un article, que la lingüistica occitana pòt pas anar fòrça luènh dins sas aplicacions practicas s’òm pren pas en compte las contribucions de la sociolingüistica, e en particular, s’òm vòl pas veire que i a un conflicte implacable entre la nòstra lenga subordenada (l’occitan) e un grop de lengas dominantas (que lo francés es la principala).
 
L’acte de Francés Thonier es donc nautament intelligent e salutari. De manièra espectaclosa, ataca lo tròç de teissut que simboliza aquela maquinassa estatala e ideologica qu’es a l’origina de la marginalizacion de la lenga occitana.
 
Tanben, nòti que l’entrevista que Francés Thonier acordèt a Jornalet se debanèt en lenga francesa (fichièr àudio), benlèu perque mestreja pas gaire o pas pro la lenga occitana. Es una autra dimension apassionanta: un militant que defend los dreches del pòble occitan —un pòble definit en general segon de critèris lingüistics— es pas necessàriament un locutor de la lenga, mas en tot cas, s’identifica a aquela lenga. Aquò es fondamental. La recuperacion d’una practica de l’occitan passa, evidentament, per la conscienciacion dels milions d’occitans majoritaris que parlan sustot en francés, que pòdon pas parlar l’occitan, mas que pòdon devenir conscients, pasmens, de far partida d’un pòble definit per son eiretatge de la lenga occitana, d’un pòble escarnit dins la libertat d’accedir a sa lenga, d’un pòble amb de dreches que los cal defendre amb audàcia.




_____
[1] Aicí parli del jacobinisme dins sa forma generala, actuala e costumièra. Sabi ben que i aguèt un certan “jacobinisme” inicial, al començament de la Revolucion Francesa, qu’èra pus tolerant; mas a completament desparegut de la scèna politica e son interès es devengut purament istoric.



publicitat
BANER2: OPLO liceu



Perfil

Categorias

Las mai...

Mai d'articles

Archius




Etiquetas

ieo   sumien  

D'autres articles


Jornalet, gaseta occitana d'informacions