CAPCALERA: Lo Diari

Jornalet, gaseta occitana d'informacions

Diluns, 21 de setembre

Matiàs Gibèrt

Dijòus, 21.7.2016 03h00

L’independéncia del Satyagrahi


Comentaris 5 comentaris    
Dolent Fluix Bo Molt bo Fabulós (5 vòtes)
carregant En cargament


Velázquez. La Fábula de Aracne o Las Hilanderas (Museo del Prado, 1657-58)




Etiquetas
gibèrt, indpendéncia, pensada, pensadagibèrt, satyagrahi, satyagrahigibèrt, satyagrahigibèrtgibèrt

Coma o avèm vist, lo problèma mai grand d’un possible discors “independentista” en general e en particular dins l’espaci occitan es que, degut a la relacion conflictuala entre pagus e imperium sul territòri francés, tota produccion legislativa diferenciada de l’identitat individuala e collectiva es blocada o illegitimada per las institucions quintorepublicanas, çò rendent tot discors “independentista” (en general) colpable d’un crime de lèsa-majestat contra l’imperium de França e quitament un discors eticament dobtós o esglasiant per la màger part dels ciutadans, sensa comptar amb l’imatge generalament violent, murtrièr, militar que manlevèt aqueste, al cors de vertadièrs episòdis de guèrra en Euròpa.


Per avançar e sortir d’aquesta androna de la violéncia cal distinguir doas causas: 1° l’independentisme teoric (lo discors independentista) e 2° çò qu’apelariái de praticas d’independéncias.



1° Del ponch de vista de la teoria: l’independentisme teoric o lo “discors independentista“, sovent de tendéncia nacionalista presupausa atal un subjècte de l’istòria essencializat, plan identificat e reconegut. Aqueste part del principi qu’en nom de cèrtas valors fondamentalas, “lo drech dels pòbles a dispausar d’eles meteisses” per exemple, o ben la libertat d’autodeterminacion contra una invasion militara e/o coloniala, tota accion politica es legitima, e mai se cal prene lo partit de la violéncia militària; los exemples dins l’istòria recenta mancan pas.

 


2° Del ponch de vista de la praxis: apelariái praticas d’independéncia çò qu’òm poiriá definir coma un processus sempre inacabat e progressiu, cap a un mestritge democratic totjorn mai grand de las dependéncias (economicas, politicas, culturalas e materialas) d’un país, sens que jamai l’accion violenta o la guèrra ne foguèsse pr’aquò legitimada: aquestas “praticas” (o aspèctes “praxics” de la teoria) an ça que la besonh d’una analisi e d’una descripcion.

 

 

 

Es doncas aquesta dimension “praxica” de l’independéncia que m’interessarà primièr e que vau temptar d’analisar e descriure un pauc en agachant del caire de las “praticas teoricas” elaboradas per Gandhi, particularament amb los concèptes de Swarāj, Satyāgraha, Ahiṃsā e de Swadēshī dins lo procès politic indian d’independéncia al sègle XX.

 


Home Rule is self rule

Ja dins Hind Swarāj (1909), a pena tornat d’Africa del Sud - lo libre foguèt escrich dins lo batèu cap a Índia, lo Mahatmà elabora jos l’influéncia de Tolstoï, un discors independentista indian, en lo fondar sus de valors eticas de libertat morala, “d’autonomia” (dont Swarāj es una revirada exacta: Swa “se meteis“, Rāj: la lei, la règla, lo rei) viscudas a partir d’accions politicas de “nonvioléncia.” Tre 1909 Gandhi es ja mèstre de son programa e de sa pensada, esprovada per la lucha en Africa en favor dels dreches del proletariat indian.

 

Dins Hind Swarāj – Indian Home Rule, Gandhi afirma lo rejècte de la civilizacion capitalista, lo refús d’un sorne progrès, colpable de guèrras e de violéncias innomablas, l’Amor de Dieu e de la vida coma sola vertat, la fraternitat universala coma sola religion, la nonvioléncia coma sola resisténcia a çò mal, l’idèa enfin que vida individuala e vida politica devon pas èsser desseparadas per de sistèmas etics diferents: Real Home Rule is self rule or self control[2]; se’s la violéncia inerenta a l’estat, las reformas institucionalas auràn pas ges de valor, bòrd que primièr son los òmes que cal cambiar.

 


Aquela vision tolstoïana (aprovada per lo mèstre rus el meteis[3]) de la lucha politica es estada l’unic mejan legitim segon el d’aténher Purna Swarāj, “l’independéncia integrala“, es a dire una independéncia eticopolitica[4], desliurada individualament tan coma collectivament de la violéncia e de l’injustícia que l’imperium cessa pas d’infligir al mond. Es aiçò que los concèptes de Satyāgraha e d’Ahiṃsā permeton de pensar.

Lo Satyāgraha, la revirada perfacha es impossibla, benlèu “la fòrça de la vertat” (सत्याग्रह de Satyā: la vertat, āgraha: la sasida, l’estrencha) es lo concèpte a l’origina de tota aicesta “etica revolucionària” de la nonvioléncia e de la desobeíssença civila. Ahiṃsā, aquò’s lo concèpte de “nonvioléncia” अहिंसा A-hiṃsā: non desir de violéncia cap a la vida , “Compassion” o revirat decòps “Innocéncia“) es un concèpte d’origina bodica, indoïsta e jaïnista, qu’inspirèt Gandhi tre 1906 en Africa del Sud, en lucha contra las legislacions opressivas e racistas dels angleses e dels Boers.

 

Se ditz pasmens que son las luchas de las Suffragettes anglesas, de que foguèt testimòni durant son sejorn londonian, qu’aurián inspirat a Gandhi, en mai d’una lectura tardièra de Thoreau (Civil desobedience,1849), aquela nòva accion politica nonviolenta que marcarà mai tard l’independentisme indian: lo Satyāgraha, coma desobeíssença civila e l’Ahiṃsā coma resisténcia nonviolenta, designa alavetz, çò escriu Suzanne Lassier, una “accion directa e eficaça per tal d’ obtenir justícia e vertat.“[5]

 

Mas çò de mai important dins la “pratica d’independéncia” que definís lo Satyāgraha e Ahiṃsā segon Gandhí es precisament d’èsser mens un discors teoric sus la libertat alienada d’un supausat subjècte de l’istòria, qu’un ensemble de “praticas“, una praxis; pr’amor la “nacion” indiana, en 1909, amb sos 3 800 000 kilomètres carrats, sas 225 lengas, tan desparièras e inintelligiblas entre cada grop, sas societats desseparadas, sas 3000 castas e soscastas e mai sa massa giganta de pariàs, 60 millions, 30% de la populacion indiana, aquela Nacion existís pas que dins lo cap dels leaders nacionalistas.


 

Un idealisme pratic?

 

Çò interessant doncas aicí, puslèu qu’un discors nacionalista essencialista del qual Gandhi s’alunhèt pas jamai completament[6], aquò’s estat l’elaboracion de “praticas teoricas“, (un “idealisme pratic” segon lo Mahatmà el meteis[7]) o ben per o dire dins un vocabulari foucaldian, un ensemble de tecnicas de se valent coma formas de subjectivacion ineditas e conceptualizadas a partir d’un “existent cultural diferenciat“, un mond o almens una cultura (aicí religiosa mai que mai) comuna[8].

 

Se pòt dire benlèu que la praxis del Satyāgraha, puslèu qu’una lucha militara e violenta per la defensa d’un subjècte nacional de l’istòria, es estada una mena de “subjectivacion politica” nòva de las massas indianas, per l’accion conjugada de praticas militantas e de “tecnicas espiritualas“, al mejan d’un “idealisme pratic” que s’identificava a la cultura comuna d’aquestas formas de vida e qu’avián coma desir la venguda d’una nòva capacitat politca de legislacion, la del Home-Rule (lo Swarāj).

 

Atal, la tòca politica d’aquestas “formas de subjectivacion” (es a dire manièras de s’assubjectir, de venir subjècte) e autras “tecnicas de se” (etica de nonvioléncia, ascetisme, disciplina alimentària e vestimentària) elaboradas e viscudas en primièra persona pel Mahatmà aquò foguèt de provocar materialament dins lo “subjècte” (subditum) colonizat un efièch d’independéncia, fasent del Satyagrahi, lo praticant del Satyāgraha, un nòu subjècte (subjectum) politic en procès de descolonizacion, car desliurat per subrepés dels afèctes de violéncia e d’òdi que l’imperium colonial li provocava e d’ont el tirava sa legitimitat per destruire tota volontat d’emancipacion:

 

En aplicar lo Satyāgraha, descobriguèri dins las darrièras manifestacions, que la cèrca de la vertat refusava que la violéncia foguèsse impausada a l’oposant, mas puslèu que deviá èsser destetat de l’error per la paciéncia e la simpatia. Per aquò far, çò qu’apareis coma vertat a un deu aparéisser fals a l’autre. E la paciéncia, aquò significa sofrença personala. En brèu, la doctrina significa la revendicacion de la vertat, non pas per l’aplicacion de la sofrença sus l’adversari mas sus se meteis.[9]

 

Es doncas tota aquela “espiritualitat politica“, per usar d’una celebra expression de Foucault a prepaus de la Revolucion iraniana, al mejan d’aquela forma de “subjectivacion postcoloniala” impulsada per la praxis gandhiana, tot refusant - contra lo leninisme, una legitimitat a la violéncia coma arma politica, que balhèt al procès independentista indian una fòrça impressionanta e inspiradoira pel mond entièr fins ara; la vertat del satyagrahi.

 


Limits del gandhisme

 

Pasmens la complexitat de l’istòria de l’independéncia indiana es granda e ai pas la pretencion de la resumir en qualques linhas nimai a la sola accion de Gandhi qu’atanben, s’òm la deu jutjar a partir dels objectius que se’s fixats es puslèu estada un fracàs.

 

Primièr, l’estrategia nonviolenta es pas jamai estada vertadièrament majoritària demèst las populacions indianas e encara mens en cò dels leaders independentistas: se son accion aguèt una cèrta reüssida politica aquò’s degut, entre autras rasons, al carisme religiós del Mahatmà, considerat per las massas coma una reincarnacion de Vishnó, puslèu qu’a una aplicacion e un espandiment real de sas concepcions politicas.

 

Puèi, lo procès istoricament iniciat es sens dobte pas anat fins al cap del sieu sòmi, el meteis assassinat per un nacionalista indó en 1948. Car lo Purna Swarāj d’Índia es encara avenidor: lo manten, uèi lo jorn, del sistèma de las castas e de l’Intocabilitat (pasmens non reconegut per la Constitucion), “aquela taca vergonhosa, la vergonha d’Índia” çò disiá Gandhi que sempre luchèt contra lo tradicionalisme e las interpretacions irracionalas de la religion, nos o mòstra tras que clarament.

 

Maldespièch l’universalisme de Gandhi, l’independentisme politic indian se’s jamai desliurat d’una vision nacionalista etnicoreligiosa, en teoria coma en pratica. Lo fracàs politic de l’union indomusulmana, qu’èra un dels objectius màger de Gandhi, ne’s estada la tragica resulta, s’acabant amb la particion murtrièra de 1947 e lo conflicte al Kashmir, viu dusca a uèi.

 

A un nivèl mai teoric, la pensada gandhiana patís una mitologia de las originas e un antimodernisme valorizant una supausada puretat indiana precoloniala qu’es ben paradoxala: car lo Mahatmà, bon subdit de sa Majestat, tot clafit d’admiracion per la Constitucion britanica e la cultura anglesa, ignorava lo sanskrit, descobriguèt “l’èime” indó durant sos estudis a Londres, tot legissent d’autors orientalistas (Edwin Arnold, Max Müller) e mai los Upanishads, la Brahmanā e la Bhagavad Gitā dins de reviradas anglesas e en participar (i aderèt en 1891) a de reünions teosoficas menadas per d’aristocratas europèus (Elena Blavatsky, Henry S. Olscott) en mal d’exotisme intellectual.

 

E mai se valoriza un retorn cap a un Índia preindustriala e purificada de la solhadura coloniala, teoricament lo gandhisme es ben pauc “indó“, tant al nivèl de la formacion de son autor coma de sas influéncias realas: se tracta en realitat d’una mesclanha un pauc feblassa de pensadas religiosas orientalas (indoïsme, bodisme, jaïnisme e zoroastrisme notadament) e eurooccidentalas (platonisme e crestianisme, mai que mai lo de Tolstoï) sublimadas pel retorn imaginari cap a una Índia precoloniala e idealizada.

 

Per acabar amb aqueste umanisme teoric, orientalista e dobtós, pro espandit uèi ça que la, de la confession del Mahatmà el meteis[10] sabèm qu’es mens un supausat fons espiritual “indó” que li auriá inspirat lo Satyāgraha e l’estrategia politica de l’Ahiṃsā puslèu que la siá lectura, plena d’estrambòrd, a Londres, del Novèl Testament e particularament del “Sermon sus la Montanha“:

 

Uroses los faseires de patz, estent que son, eles, los que seràn apelats filhs de Dieu.[11]


 

Swadēshī, un materialisme paradoxal

 

Cal dire tanben qu’en mai de l’Ahiṃsā e del Satyāgraha, benlèu d’un biais un pauc mens espiritual o postmodèrn, mai “material” e “pratic” segurament, es impossible d’amagar lo fach que la reüssida e lo progrès del procès indian, acabat 4 decennis après la parucion de Hind Swarāj, es deguda mai que mai a un gèst fondamental: lo Swadeshi, una politica economica revolucionària e de resisténcia anticoloniala.

 

Lo sistèma del Swadeshi (hindí स्वदेशी swa-dēshīse sufire a se meteis“, sa revirada grèca seriá: autarcia) aquò’s estat la decision gandhiana d’abandonar lo biais eurooccidental de se vestir, en mespresar e regetar per de campanhas de Boycott tot ben material non produch al país e amb la construccion, en bèl mièg del sistèma industrial colonial, de las basas d’una economia locala fondada sus la Sharkhā (lo rodet), “lo dieu dels paures“[12] que venguèt puèi lo simbòl nacional de l’Índia modèrna e dont l’efièch pratic es estat de liberar economicament e materialament las massas de subdits colonials (“un rodet dins cada ostal“) de l’empèri industrial anglés e de las fabricas de Manchester.

 

De segur, degun creguèt seriosament que lo rodet sufiguèsse per tal de liberar politicament las Índias, mas la politica del Swadeshi mostrèt la consciéncia pragmatica e materialista d’aquel idealisme pratic e paradoxal qu’es estat lo del Mahatmà: sens independéncia materiala, ges d’independéncia vertadièra, sens politica del Swadeshi, ges de Home Rule pensable.

 

Se cal èsser un minimum materialista sens èsser cinic ni càser dins un economisme bon mercat, car l’istòria es pas solament l’istòria dels factors economics, pr’aquò, cal pas doblidar que lo mai sovent son de condicions materialas, economicas, qu’afavorisson l’emergéncia d’un discors independentista “classic” e doncas l’emergéncia d’un “nacionalisme” politicament “eficient” es a dire que pòt aver una sasida sus las massas, segon lo modèl e la situacion istorica pròpria a cada país: qué foguèt la Revolucion Francesa se que non l’accion de la borgesiá nacionalista, enfortida per un desvolopament economic novèl e aligada a las massas del sieu territòri, contra la noblesa europèa corrompuda e privilegiada, per tal de revendicar “l’independéncia” e la “libertat” del sieu nòu subjècte supausat de l’istòria, lo “pòble sobeiran“?

 

Çò de segur es que l’abséncia de talas condicions d’eficiéncia en país occitan es uèi tras que patenta. Me sembla qu’es per aquò que lo “dependentisme” francoparisenc dels elèits e/o de la borgesiá occitana es estat tan fòrt e tant enrasigat dins l’istòria nòstra: l’assimilacion occitana a França foguèt l’interès e la condicion ideologica implicita del manten de lor posicion sociala coma classas dominantas al país. Aquò’s la rason de l’ambigüitat e mai de l’impossibilitat pratica d’un discors “nacionalista” quin que siá en país occitan, dempuèi la Renaissença felibrenca[13].

 

Atanben, vòli far remarcar lo fach qu’un dels primièrs libres d’occitanisme vertadièrament “politic” al sègle XX es estat un libre d’istòria economica[14] e pas una epopèa lirica en dotze cants, libre escrich per un nonespecialista (lingüista de profession). Me pensi qu’aquò’s pro significatiu de la situacion singulara de l’espaci occitan en França e dins l’Euròpa contemporanèa. D’aquel temps, 1967 - coma ara, caliá tornar a l’estudi del país real, es a dire en bon materialista marxista qu’èra l’autor, a l’istòria e l’economia. Uèi, me sembla qu’aquela necessitat es totjorn presenta.


 

Conclusion: viure

 

Lo fons del mieu prepaus èra simple: èra de dire que dins lo contèxte occitan, la postura teorica, lo postureig coma dison los catalans, independentista “classic” (o nacionalista) es pas sempre, en situacion, lo que fa ganhar mai d’independéncia (pratica, materiala) nimai lo qu’es capable de mobilizar lo mond cap a un desir de democracia mai granda e mai representativa.

 

Pr’amor d’aquò cresi qu’una definicion mai precisa de la libertat se deu far de preferéncia en tèrmes dinamics (“praxics“), coma processus de “liberacion“, cap a sempre mai de libertat, puslèu que sonque en tèrmes statics (teorics) e essencializadors segon una pensada estatala e estatica de l’esséncia identitària nacionala.

 

Per o dire autrament pensi qu’un occitanisme politic exigent e radical implica pas necessariament l’adesion a un discors independentista classic (presupausant la teoria d’un “subjècte de l’istòria“, essencializat o una mitologia nacionalista fondatritz) mas se poiriá realizar coma la cèrca d’un processus d’independentizacion incoatiu, progressiu, definit coma lo desir d’un mestritge democratic sempre mai grand de sas dependéncias materialas, sens aver besonh tanpauc d’essencializar “l’adversari” (la “Nacion” francesa, qu’al fons existís pas pus que las autras) mas puslèu en ponchant praticament e energicament las falhas de son discors oficial, las contradiccions de sas politicas, la falsetat de sos emissaris, tot lo sistèma organizat de son ipocrisia.

 

Aquò necessita pas que de rendre mai presentas aquestas “praticas d’inpedendéncia” transindividualas, relacionalas e collectivas al país e a travèrs de formas d’intersubjectivacions e de “tecnicas de se” que s’identifican al país, dins l’expression autonomica de son viure: de praticas sabentas, istoricas, sociolingüisticas, economicas, artisticas, militantas, politicas, jornalisticas ad libitum. En fach, tot çò qu’òm sap ja far e qu’òm contunha de far malgrat tot.

 

Per èsser mai precís la question es doncas pas exactament: qué far? La question es: cossí far mai e melhor tot çò que sabèm e podèm ja far? Cossí transmetre, parlar, ensenhar, escriure mai e melhor la lenga e la cultura? Cossí aprene, se comprene, se conèisser mai e melhor? Cossí viure e decidir mai e melhor al país? E qu’es “l’idèa occitana” se que non aqueste desir de viure, viure mai plenament e melhor, al país?

 

Emai se sembla ben que s’experimenta encara uèi la forma d’un “ viure ” occitan, amb un gra de consciéncia relatiu a las trajectòrias sociologicas de cadascun, pasmens, la plena possession politica, economica e simbolica d’aquel “ viure ” es encara ela sus la talvèra de l’istòria. E la talvèra de l’istòria aquela es pas la de la libertat, es la de la tristesa e de l’oblit o pièger, coma ditz Deleuze, de “l’oblit de l’oblit.”

 

D’efièch se “l’idèa occitana” a encara una sens, se’s encara viva e merita encara de viure es pr’amòr qu’es segurament quicòm pròche d’aquela cèrca, la de la bèla e doça independéncia del Satyagrahi qu’es l’autre nom d’aquel desir d’un viure mai grand, mai bèl; un viure melhor e mai uman al país.


 


1. “Aquí, doncas, ont diferissèm. Examina-lo tu meteis: ai dich, totara, dins la discutida, qu’aquò’s mal mai grand de cometre un injustícia que de patir una.” PLATON, Gorgias 473b, GF Flammarion, París, 1987, p. 183 (reviri ieu)

2. Suzanne LASSIER, Gandhi et la non-violence, Points, Paris, Seuil, 1970, p.52 (reviri ieu)

3. ibid, p.37

4. ibid, p.57

5. ibid, p.42 (reviri ieu)

6. Aquò’s la critica de Tagore e Rolland (Romain ROLLAND, Mahatma Gandhi, éd. Equateurs, Paris, 2016, p.54) veire la controvèrsia qu’opausèt Gandhi al grand intellectual indian Rabindranath Tagore, p.98

7. ibid, p.54

8. Veire sul concèpte de “subjectivacion“: Michel FOUCAULT, Histoire de la sexualité, tome II. Le souci de soi, Gallimard, coll. “TEL“, París, 1984

9. http://wikilivres.ca/wiki/The_Story_of_My_Experiments_with_Truth/Part_IV/The_Birth_of_Satyagraha (reviri ieu)

10. Veire LASSIER, Gandhi et la non-violence, p.33; ROLLAND, Mahatma Gandhi, p.42-43. Rolland cita una entrevista del Mahatmà per Young India datant de 1920 “(…) Coneissiái e admirava abans la Bagavad Gità. Mas aquò foguèt lo Novèl Testament que m’esvelhèt a la valor de la Resisténcia passiva. Èri tot plen d’estrambòrd en lo legissent. La Bagavad Gità enfortiguèt aquesta impression; e The Kingdom of God is within you, de Tolstoï, li balhèt una forma duradissa”. (reviri ieu)

11. Matièu, 5-9, La Bíblia. Lo Novèl Testament, revirada de Joan Larzac, ed. Lètras d’òc, 2016.

12. Gandhi et la non-violence, ibid., p.88

13. veire P. MARTEL, “Le Félibrige: un incertain nationalisme linguistique” in Etudes de langues et d’histoire occitanes,LLACS, Université Paul Valéry Montpellier, CIRDOC, 2015

14. Robèrt LAFONT, La révolution régionaliste, Gallimard, París, 1967



publicitat
BANNER1: IEO Arièja



Comentaris

23 de julh 13.15h

Sega de mon comentari

2. Sus l'independéncia d'Occitània e lo resta

I quote : "qué foguèt la Revolucion Francesa se que non l’accion de la borgesiá nacionalista, enfortida per un desvolopament economic novèl e aligada a las massas del sieu territòri, contra la noblesa europèa corrompuda e privilegiada, per tal de revendicar “l’independéncia” e la “libertat” del sieu nòu subjècte supausat de l’istòria, lo “pòble sobeiran“?"

Plan segur ! Dins la continuitat de la... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 2   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

23 de julh 13.14h

Ai pas 'gut pro temps finalament per discutir mai prigondament lo subject. Me'n tendrai donc a far mas quauquas remarcas. (NB : dins mas remarcas, ma reflexion s'es facha au fiau e a mesura, vei-quí perque l'i a daus reviraments daus còps)

1. Sus la pensada e los conceptes orientaus
Dins la definicion d' A-hiṃsā que balhas, Matiàs, parlas de "non desir de violéncia..." çò que me sembla mai o mins curiós estant que crese pas que la violéncia puesche èsser desirabla (me diràs benle... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 1   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

23 de julh 12.51h

Accrocher sa charrue à une étoile... Guy de la LARIGAUDIE

L'estela, l'avem: dins lo cor, dins lo cap, dins lei pantais nostrei, lo jorn e la nuech dempuei dei segles.
Demora a trobar aquelei que, units, faran avançar l'araire dins lo respecte de l'istoria, de la lenga, dei valors , del biais de viure del poble e de la terra d'OCCITANIA.
Entre orisont e realitat.


Valora aquest comentari:   votar positiu 2   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

21 de julh 12.55h

Un brave article, mercés.
Dins queu temps treblat, quò me fai tot coma si l'orientalisme 'nava pus tròp vent de cuòu, çò que - levat lo fach que l'i a segur 'gut dins l'er dau temps un boiradís new-age un temps a la mòda, mai totjorn benleu, e mesconeissent la filosofia "orientala" - me balha l'impression que qu'es per 'mor d'un subresaut d'europeanocentrisme (que se 'bina ben emb queu temps de reafirmacion de las Nacions occidentalas e la montada daus nacionalismes - los de las Nacion... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 2   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

21 de julh 04.34h

a, lo languiment, la languitud, la nostalgie, Sehnsucht, faguem marcha arrier dins leis annadas setanta dins lei piadas de mai 1968 onte l'indoïsme èra a la mòda amb lei babacools qju'investissián lei travèrs e lei baumas dau Leberon e Alan Ward, l'engeni poliglotta qu'après aguer passat sieis mes o un an encò de Bodon, ara s'èra establit amb sa guitarra, parlant sèmpre lo roërgàs e cantant "lo tangò masoquista s'èra investit volens nolens dins una entrepresa toristica dirgida per... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 4   votar negatiu 2
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

5 -10 -20 -tots
1




Comenta

Lo comentari es estat mandat corrèctament

  Previsualiza

La direccion del Jornalet a lo drech de publicar pas aqueles comentaris que respècten pas las nòrmas basicas d'educacion, civisme e dialòg.
publicitat
BANER3: Ràdio Occitània

Perfil

Matiàs Gibèrt

Matiàs Gibèrt logo rss

Professor de filosofia (Carcassona), cercaire doctorant a l'Universitat de Tolosa-Joan Jaurés

mai d'informacions

contactar l'autor

Categorias

Mai d'articles

Archius




D'autres articles


Jornalet, gaseta occitana d'informacions