CAPÇALERA2: AMICS DE JORNALET

Jornalet, gaseta occitana d'informacions

Dissabte, 16 de decembre

Matiàs Gibèrt

Dimenge, 3.12.2017 03h00

La caça a l’Indigèna


Comentaris Un comentari    
Dolent Fluix Bo Molt bo Fabulós (10 vòtes)
carregant En cargament


Segon Frantz Fanon “lo colonizat que resistís a rason”
© Mohamed Gaber




Etiquetas
colonialisme, fanon, gibèrt, indigèna, resisténcia, resisténciacolonialisme

Le colonisé qui résiste a raison[1]
 
 
Houria Bouteldja, pòrtaparaula del Partit dels Indigènas de la Republica (PIR)[2] es uèi una intellectuala e pensaira politica immancabla dins lo paisatge francés. Lo PIR es una de formacion politica que divisa fòrça los movements “progressistas” de França, que lors posicionaments trencan los esquemas abituals de l’universalisme dogmatic de l’ideologia majoritària del “país dels dreches de l’òme” e d’una part dels movements majoritaris de l’esquèrra francesa. 
 
La parucion de Los josieus, los blancs e nosautres. Vèrs una politica de l’amor[3] per Houria Bouteldja en 2016 aviá ja provocat un tollé mediaticointellectual amb sa denóncia radicala del racisme d’estat francés e l’afirmacion dels “indigènas” de la republica coma nòva categoria sociala dins l’espaci public aguent de s’organisar politicament en subjècte politic d’un biais autonòm e “autocentrat” (d’ont las practicas de nonmixitat, pasmens banalas dins lo mitan feminista, mas que contunhan de fan flipar, entr’autras, las esquèrras francociscrestianoblanquinèlas[4]).
 
Accusada de totes los mals de la tèrra: omofobia, racisme, antisemitisme, e ne passi[5], ela e lo PIR son sempre estadas trainadas dins la fanga a causa de sa denóncia rigorosa e precisa d’aquel racisme estructural e dels a priori “blancs” de l’ideologia republicana e laïcista francesa[6] que malgrat una generositat en drech, exclutz en fach tot una partida (“racizada”) de la societat sens li daissar la possibilitat de conquistar una paraula autonòma e una representacion legitima, tan dins lo discors coma dins la practica politica, question fondamentala dels movements minoritaris que nos deu paréisser familièra.
 
Revelan, a travèrs lors publicacions e lors accions[7] un ponch cèc del discors republican francés que seriá, segon çò mòstran, trevat per un grèu a priori colonial coma fach estructurant tot l’espaci sociopolitic[8], çò que, aquò’s lo mens que se’n pòt dire, pòt pas daissar l’occitanista mejan insensible.
 
Lo pensaire tunisian, un dels fondators del PIR, Sadri Khiari, escriu dins “Lo pòble e lo tèrç-pòble” un article de contribuccion a un obratge collectiu Qu’es un pòble? quicòm en introduccion que nos pòt interpellar:
 
“Avètz pas res a far aqueste dissabte? Anatz donc far un torn a Saint-Denis[9] – linha 13 o RER C – e interrogatz los passants. Acostatz un Francés negre o arabi e demandatz-li: “A quin pòble apartenètz?” Se vos respond “aparteni al pòble francés”, sauretz qu’es un lèca-bòtas. Se vos respond amb sinceritat, vos dirà “Aparteni al pòble negre – o arabi o berbèr, malian, marroquin, musulman, senegalés, algerian, african…” Acostatz en seguida un Francés dich de soca e pausatz-li la meteissa question. Vos dirà pas: “Aparteni al pòble blanc o europèu o crestian”; vos respondrà: “Fau partida del pòble francés.” Aquelas distinccions poirián èsser sens grandas incidéncias tractèsse simplament pels uns e los autres de definir una de las identificacions que lor son caras, coma pr’exemple dos Franceses que l’un seriá fièr d’èsser originari de Dunkirk e l’autre de Marselha. Mas se reivindicar d’un pòble, es plan mai qu’aquò. Aquò’s establir lo grop al qual apartenèm  dins la societat e afirmar son rapòrt privilegiat a l’estat o, per èsser pus precis, a l’estat-nacion. Que doas fraccions importantas de la meteissa populacion francesa, l’una largament majoritària – reconeguda per l’estat e se reconeissent en el – e l’autra minoritària – non reconeguda per l’estat e non se reconeissent en el -, ajan de responsas opausadas, aquò pausa un problèma estrategic màger a l’una coma a l’autra.”[10]
 
Houria Bouteldja defend tanben, dins una conferéncia donada a La Coronha e puèi Barcelona en 2016, çò que sonan un “internacionalisme domestic” que daissariá una plaça e donariá una significacion novèla a la lucha amb los movements dels pòbles minoritaris en França:
 
“I a pas de solucions miraculosas a aquesta ofensiva. Amb aquò, siam gramscians e joguem sus l’optimisme de la volontat. Las alternativas existisson. Aquò passarà necessàriament per un combat radical e sens concession contra l’imperialisme. Un movement antiguèrra es a mand de nàisser en França. Lo PIR ne fa partida. Mas aquò passarà tanben per un questionament radical dels instruments de l’imperialisme: los estats Nacions que sempre causisson una partida del pòble sus la quala fondan lor legitimitat contra las demai composantas d’aqueste meteis pòble. En França, aquò passarà d’en primièr per l’emergéncia d’una fòrça politica autonòma dels quartièrs e de las immigracions postcolonialas. Puèi, per una politica d’aliança. Non solament amb los pus paures e desclassats del proletariat blanc se, a la seduccion d’un nacionalisme de drecha, s’estiman mai la lucha contra lo liberalisme, mas tanben amb los autres pòble de França, los autres grops culturals espotits per mantun sègles de jacobinisme acarnassit e que resistisson. Pensi als Bascos, als Còrsos, als Bretons, als Alsacians… Desconeissi pas, plan segur, las contradiccions qu’estructuran los movements autonomistas. Sabi que son traversats a divèrs gras per doas linhas de fractura independentas l’una de l’autra: independentisme/regionalisme, extrèma drecha/esquèrra. Se pòt pas doblidar las recentas ratonadas que faguèron en Còrsega. Es evident que dins une perspectiva de convergéncia, un movement descolonial poirà pas jamai s’aliar amb de nacionalistas/regionalistas de drecha o d’extrèma drecha. Ça que la, de convergéncia amb de nacionalistas d’esquèrra son perfièchament realizablas, e m’estimariá mai de parlar quitament de’nacionalismes descolonials’, tant eles an pas res en commun amb l’esquèrra jacobina e coloniala. Es aquel tipe de perspectiva qu’al PIR qu’apelam: “internacionalisme domestic”[11]
 
Es per aiçò que soi convençut qu’una esquèrra occitanista coerenta se deuriá posicionar clarament en sosten e pel respècte del combat dels Indigènas, çò que vòl pas dire que cal èsser consent amb tot çò que pòdon dire, mas si que cal condemnar fermament aquela òrra “caça a l’Indigèna” que se’s vista, se vei encara uèi en cò de l’esquèrra francesa, çò qu’apelava Bouteldja dins un pamflet famós paregut en 2006 “los vestits nòus del doriotisme”[12]. Car se tracta ben d’una crotzada politica, crotzada mediatica, politica, teorica, contunha fins ara, contra l’afirmacion d’un drech “indigèna” d’existir e d’afirmar una diferéncia minoritària dins l’espaci republican, espaci negat per l’universalisme “abstrach” e uniformista de la màger part de las formacions politicas. Aquela aliança pensabla, per tant, aquò seriá tanben la possiblitat practica de far capvirar l’egemonia intellectuala borgesa qu’a ofegat Occitània dempuèi la fondacion de la Republica e mai enlà, en tot reconfigurar l’espaci politic e practicar una descolonizacion permanenta de la pensada, de l’imaginari nacional en França, demostrant e amb l’espèr de lo liquidar, lo sieu fons prigondament e estructuralament racista, colonial, imperialista, quitament en çò dels pretenduts “progressistas” exagonals mai acarnassits.
 
E mai diriái que la meteissa question se deu pausar a nòstre: ont son los “indigènas” occitans, los “racizats” en Occitània, e dins l’occitanisme? Quina es lor plaça? En qué l’occitanisme actual pòt pertocar de populacions occitanas e “racizadas” que vivon al país e fan viure Tolosa, Bordèu, Marselha, Lemòtges? Quin interès d’èsser occitanista s’aquò crea pas de diferéncia practica amb los discors e las practicas politicas majoritàrias francesas, sus una question tan grèva e que nafra dempuèi tant de temps la vida sociala exagonala?
 
Aquò tanben es probable una lucha mancada de l’occitanisme del Temps Tres, vòli dire, de tornar far a de bon de nòstra lenga e de nòstra cultura un esplech revolucionari d’escambi, d’amor e d’acuèlh. Me sembla que se tracta aíci d’un combat fondamental per l’occitanisme, en acòrdi amb los enjuòcs de modernizacion del sieu discors e de sas possiblitats d’obèrtura a d’autras luchas vesinas o sòrres, e plan mai fondamental, franc del respècte, que de saber cossí se deu dire o escriure aiçò o aquò... 
 
Car nosautres, Occitans, “indigènas primaris/regionals” de la Republica (per tornar utilizar e modificar lo vocabulari lafontian) venguts de “blancs” per assimilacion dins lo contèxt pòstcolonial actual, podèm perfièchament comprene e ajudar a far capir la legitimitat de la lucha d’aqueles “indigènas secondaris” (atencion: secondari dins l’òrdre istoric, mas pas dins l’òrdre sociopolitic) que son uèi los que vòlon defendre lo PIR, los “racizats” que patisson las meteissas exigéncias d’estranhament de çò lor per se (des)integrar dins lo còs mistic de la Nacion Francesa, exigéncia violenta e illegitima qu’aplican los meteisses mecanismes de mesprètz e d’assimilacion qu’antan per los “regionals”, es a dire, de destruccion e de dissolucion de la lenga o de la cultura dins un còs majoritari, amb, pr’exemple, la violéncia sociolingüistica e culturicida que conoissèm tant (mas i a plan mai qu’aquò, segur).
 
Es causa coneguda almens dempuèi Lafont[13], que nòstra condicion occitana pòstcoloniala de “blancs” subreterritorializats nos faguèt integrar mai aisadament aquel estat majoritari, per amor dels efièches la “colonizacion interiora”, ont lo grop colonizat aviá, mejançant una adesion a la valors egemonicas de l’estat, vocacion a integrar lo narratiu identitari de l’estat majoritari, çò que destria de la situacion pòstcoloniala de “l’indigèna” d’uèi, pr’amor qu’el, es vodat a demorar sus la talvèra de la Republica, dins un espaci de nondrech, subjècte a totas las violéncias (policièras, socialas, economicas, racistas eca.).
 
Pasmens, per tornar a nosautres, aquò non es pas estat istoricament sens dolor ni violéncia sociala, las practicas sociolingüisticas, escolaras e mai la construccion sociala e raciala de “l’etnotipe miègjornal” al sègle XIX, lo sègle de la colonizacion, entrò a sos efièches encara vesedors dins la Primièra Guèrra mondiala, e mai un bricon uèi lo jorn, son aquí per nos en remembrar. Vejam pel remenbre, los tençons occitanofòbs subreconeguts de Céline en 1942:
 
“França es latina pas que per azard, per bon astre, per desfaita, en realitat es celta, germanica als  tres quarts. Lo latinisme agrada fòrça als miègjornals francsmaçons. Lo latinisme aquò’s tot prèp de Grècia. Grècia aquò’s ja d’Orient. L’Orient aquò’s en plen de la Lòtja. La Lòtja aquòs ja de Josieu. Lo Josieu aquò’s ja de negre. Atal siá. La’bonholizacion’ del blanc per persuasion latina, par promiscuitats maçonicas. França es ariana, pas brica josieva, pas brica negra. La partida solida de França, l’anticharraira, es sempre estada la partida celta e germanica. La partida que se fa tuar, la partida que produtz, la partida que trabalha, la partida que paga, es celta e germanica. (...) Zòna Sud, pòblada de bastards mediterranèus, de Narbonoïdes desgenerats, de nèrvis, Felibres repapiaires, parasites arabics que França auriá agut tot interès a escampar a l’aiga. Al-dejós de Léger, tot es poiridura, fenhantitge, infècta mesclanha negrificada[14]“.
 
Malgrat aqueles etnotipes que d’una cèrta faiçon son encara pro vius (n’ai aguda una experiéncia tota recenta dins ma vida professionala) l’integracion dels “indigènas primaris/regionals” se’s ben facha, per colonizacion interiora economica, doncas, e adesion totala a l’egemonia intellectuala borgesa “blanca” e republicana que menava l’aparelh d’estat, forçant lo mond a mespresar e acceptar l’abandon de lor lenga e de lor culturas “indigènas/regionalas”, es a dire las de las classas popularas d’alara, si que non amb lor reterritorializacion parciala dins l’espaci “patrimonial” e folcloric de que lo quite estat s’apodera amb plaser per se legitimar quant a son “identitat” (çò que ditz lo localisme identitari e racista); çò contra qué, justament l’occitanisme del sègle XX se’s batut fòrt e mòrt. Un exemple, d’aquel combat, que presi fòrça, aquò’s lo roman de Glaudi Barsòtti La tèrra deis autres (1979), cant d’amor revolucionari al pòble argerian luchant per sa libertat[15].
 
Es quicòm que n’aviái ja parlat aicís: descolonizar en Occitània vòl dire ara subretot descolonizar nòstre imaginari “blanc”, nacional, francés, racista, per fin de crear de condicions politicas d’acuèlh, d’ospitalitat e “d’amor revolucionari” (l’expression es de Bouteldja) amb una redefinicion dels rapòrts entre nacionalitat, pòble e ciutadanatge sus la basa del país (conjugar lo localisme amb un universalisme “reticulari”, universalisme-ret, eterogenèu e plural, incluent de diferéncias) e non pas pus sus la del narratiu de l’estat (universalisme-uniformisme autoritari, omogenèu e unitari, rebufant tota diferéncia), aquel combat contra l’asirança e lo mesprètz, que se justifican amb aquel fals universalisme estatal, borgés, autoritari e uniformista, lo partatjam amb los Indigènas d’uèi e es per aiçò que los devèm sostenir.
 
Per tant, contra “la caça a l’Indigèna” que l’esquèrra francesa racista e imperialista contunha de menar, los indigènas d’òc e occitanistas d’esquèrra podèm cridar naut e fòrt:
 
visca los Indigènas
e visca la tèrra!
 
 
 
[1]. “Lo colonizat que resistís a rason” Frantz FANON, Ecrits sur l’aliénation et la liberté, jean khalfa et Robert young (ed.), éditions la Découverte, París, 2015, p. 445
[2]. Presentacion de l’autora http://indigenes-republique.fr/category/houria-bouteldja/
[3]. Presentacion del libre: http://indigenes-republique.fr/les-blancs-les-juifs-et-nous-vers-une-politique-de-lamour-revolutionnaire/
[4]. Veire lo tèxt de Norman AJARI/Mireille FANON-MENDÈS “Contre l’antiracisme policier de Gilles Claveul: l’heure de nous-mêmes a sonné!” sus las interdiccions recentas d’acampaments nonmixtes e los usatges “blancs” de la pensada descoloniala de Frantz Fanon: http://frantzfanonfoundation-fondationfrantzfanon.com/article2358.html  
[5].  Veire la sieuna pagina wiki: https://fr.wikipedia.org/wiki/Houria_Bouteldja
[6]. “Le colonisé qui résiste a raison”. Sur les Écrits sur l’aliénation et la liberté de Frantz Fanon per Norman AJARI http://indigenes-republique.fr/le-colonise-qui-resiste-a-raison-sur-les-ecrits-sur-lalienation-et-la-liberte-de-frantz-fanon/
[7]. Houria BOUTELDJA, “Contre l’offensive raciste, savoir choisir son camp” http://indigenes-republique.fr/contre-loffensive-raciste-savoir-choisir-son-camp/ 2016
[9]. Saint-Denis èra una vila obrièra e uèi multiculturala de la banlega parisenca
[10]. “Le peuple et le tiers-peuple” tèxt de Sadri KHIARI paregut dins Qu’est-ce qu’un peuple? La Fabrique Editions, 2016,  http://indigenes-republique.fr/le-peuple-et-le-tiers-peuple/
[11]. “Pour un internationalisme domestique” 2016 per Houria BOUTELDJA:  http://indigenes-republique.fr/pour-un-internationalisme-domestique/
[12]. “Les habits neufs du doriotisme” 2006 per Omar BENDERRA, Houria BOUTELDJA: http://bellaciao.org/fr/article.php3?id_article=23553
[13]. Robert LAFONT, La révolution régionaliste, 1967, Gallimard, París
[14]. Vejatz aquí l’analisi d’aqueles extraches per Renat Merle http://merlerene.canalblog.com/archives/2014/08/28/30435519.html
[15]. Veire aci: http://www.vent-terral.com/blog/collections/paratge/la-terra-deis-autres/





abonar los amics de Jornalet



publicitat



Comentaris

5 de decembre 10.30h

Amor revolucionari ? Aquò fa pensar a André Breton e a Renat Nelli, tanben…


Valora aquest comentari:   votar positiu 4   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

5 -10 -20 -tots
1




Comenta

Lo comentari es estat mandat corrèctament

  Previsualiza

La direccion del Jornalet a lo drech de publicar pas aqueles comentaris que respècten pas las nòrmas basicas d'educacion, civisme e dialòg.
publicitat
BANER2: IEO Label ÒC

Perfil

Matiàs Gibèrt

Matiàs Gibèrt logo rss

Nascut en 1988. Professor de filosofia. Sòci d'Iniciativa per Occitània

mai d'informacions

contactar l'autor

Categorias

Las mai...


Mai d'articles

Archius




Etiquetas

D'autres articles


Jornalet, gaseta occitana d'informacions