CAPÇALERA: HISTÒRIA DE LA CUINA CATALANA I OCCITANA
CAPÇALERA2: FAI-TE SOCI

Jornalet, gaseta occitana d'informacions

Diluns, 9 de decembre

Domergue Sumien · Questions de lenga occitana

Diluns, 19.11.2012 03h00

Lo nom d’Occitània (III): lo País d’Òc e l’Istme, dos sinonims estetics


Comentaris 10 comentaris    
Dolent Fluix Bo Molt bo Fabulós (19 vòtes)
carregant En cargament


© Google maps




Etiquetas
nom doccitània, sumien

Seguida de la setmana precedenta...
 
 
Noms principaus e noms segondaris
 
E mai se lo nom d’Occitània es la forma principala, aquò nos empedís pas d’utilizar de sinonims segondaris que permeton de variar l’estil o de donar de connotacions particularas. Mai d’un país pòrtan de noms segondaris, sovent amb de connotacions poeticas o istoricas:
 
China (l’Empèri dau Mitan)
leis Estats Units (America, Oncle Sam, leis USA)
Finlàndia (lo País dei Mila Lacs)
Irlanda (Erin, la Verda Erin)
Itàlia (la Bòta)
Japon (lo País dau Soleu Levant)
Swaziland (Ngwane)
 
Aqueu fenomèn pertòca tanben de regions e de vilas:
 
Bearn (lo País de las Cantas / lo País dei Cantas)
Lemòtges (la Vila Roja, la Roma dau Socialisme)
Marselha (la Ciutat Focèa)
Tolosa (la Vila Ròsa)
 
 
Lo País d’Òc
 
Lo País d’Òc es un nom agradiu e elegant qu’an agut donat recentament a Occitània, en fasent un parallèl amb lo tèrme vielh la lenga d’òc. País d’Òc e lenga d’òc son d’usatges un pauc complicats mai son valables, a condicion que lei tèrmes Occitània e occitan rèsten lei formas usualas.
 
Certanei personas, de mens en mens nombrosas aürosament, dison sistematicament lo País d’Òc e la lenga d’òc en refusant lei mots normaus Occitània e occitan, coma s’aquestei darriers contenguèsson un poder oculte, plen de magia negra. En realitat, aquela maniera de parlar, qu’utiliza sonque de noms complèxes (lo País d’Òc, la lenga d’òc) e jamai de noms simples (Occitània, l’occitan), indica la paur de donar au país e a la lenga de noms normaus, donc una existéncia normala. Es un simptòma de la subordinacion nacionala e lingüistica.
 
 
Lei desviaments inadmissibles
 
Avèm vist que lo País d’Òc es un nom perfiechament acceptable ...au singular. Per còntra, lei País d’Òc* (los Païses d’Òc*), quand se dison au plurau, son un nom inadmissible. Aquela pluralizacion es fòrça recenta e artificiala. A pas de pes istoric. Fa un parallèl amb lo tèrme fallaciós e recent dei lengas d’òc* au plurau. Aquelei que dison aquò negan l’unitat e l’existéncia de la lenga occitana.
 
La França d’Òc* es un autre nom que cau refusar energicament. Aqueu tèrme es fòrça rar, fòrça curiós, e en mai d’aquò, es pas manco necessari de l’utilizar per se far comprene. Es un resultat dau chauvinisme francés. Dins la realitat istorica, Occitània a jamai dependut entierament de França. Aquelei que parlan d’una França d’Òc*, coma l’istorian Fernand Braudel dins son libre L’Identité de la France (L’Identitat de França, 1986-87), assajan de concebre un Exagòn eternau de doas fàcias, una d’òc au sud, una d’oïl au nòrd. Mai aquò correspònd a ges d’unitat culturala reala. Un còp mai, e o direm jamai pron, leis afinitats culturalas e lingüisticas d’Occitània se fan d’en primier amb Catalonha, Aragon e Aguiaina, pas tant amb França.
 
 
L’Istme
 
L’Istme es un tèrme que ven dau grèc isthmos. En occitan, podèm parlar d’un istme, coma nom comun, per designar una zòna de tèrra estrecha entre doas mars, unissent de massas terrèstras pus estendudas. Lo geograf grèc Estrabon, que visquèt aperaquí de 63 abans lo Crist a 19 après lo Crist, utilizèt lo mot istme (isthmos) per descriure lei tèrras que separan la Mar Mediterranèa e l’Ocean Atlantic e qu’unisson la Peninsula Iberica amb la rèsta d’Euròpa.
 
L’escrivan occitan Enric Espieut, en 1968, dins son libre Istòria d’Occitània, reciclèt lo nom de l’Istme per descriure Occitània. D’efiech, fòrça aspèctes de la cultura occitana, fins a nòstra epòca, s’explican per lei relacions crosadas entre l’Atlantic e la Mediterranèa e entre Euròpa e Ibèria. Donc deuriam far de l’Istme, dau nòstre istme occitan, un nom pròpri amb una majuscula e un sinonim segondari d’Occitània.
 
Certanei geografs, au servici dau mite nacionau francés, an recuperat lo tèrme istme per parlar de l’espaci exagonau de l’estat francés, en metent Occitània dedins. Mai es una vision contestabla perque l’Exagòn francés estatau forma pas un espaci culturau continú dins l’istòria.
 
Aquelei que vòlon d’explicas pus detalhadas sus la nocion de l’Istme legiràn lei manuaus classics de Robèrt Lafont coma Petita istòria europèa d’Occitània (2003, ed. Trabucaire) e Clefs pour l’Occitanie (1971 [1987], ed. Seghers); tanben consultaràn lo bèl obratge de l’istoriana Renée Mussot-Goulard, Les Occitans (s.d. 1978, ed. Albin Michel); e mai, de segur, aprofecharàn l’Istòria d’Occitània d’Enric Espieut (ed. Lavit, 1968).
 
De seguir la setmana que ven...



publicitat
BANER1-2-3: DGPL AN LAFONT



Comentaris

22 de novembre 16.47h

#9 A jo no'm hè puisheu eth emplec deras duas expression en pormor coma l'èi dit a avant o coma lo sembla a Matieu, tanben que pòt aver duas significacions o donc pas d'ambigüitat. Eths "país d'Òc" que vòu díser "parçans" ena diversitat deras loas expression culturau o dera loa istòria, e per contra "eth país d'Òc" que designa eth espaci lingüistic o era "nacion" se voletz tanben e qu'ei sinonime d'Occitania.

Segur, tath sececionistas que i a per nosta o per vòsta tanben, qu'a u... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 1   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

22 de novembre 10.27h

#8 Per "lo País d'òc" vs. "lei País d'Òc*", ai ja desvolopat d'arguments dins l'article e que respòndon a ta preocupacion. Lei precisi:
— "país" pòt significar "parçan", mai tanben "nacion", e mai "espaci lingüistic"...
— Per desvolopar una vision clara, preferissi donc "Occitània" (singular) o "lo País d'òc" (singular) en relacion amb "l'occitan" (singular) o "la lenga d'òc" (singular).
— Que siá volontari o non, lo plurau non tradicionau "lei País d'Òc*" pòt far pensar ... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 0   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

22 de novembre 08.40h

#7 Bota, ne'n siau pas convinçut, mai es bessai perqué m'atrovèri quauquei còps enfrentat a de madurs provençalistas. E aquò, fins ai pus nauteis escalas de l'administracion regionala (cf M. Vauzelle, per exemple).

Per Catalonha, descuerbi çò que me dias. Aviau solament l'impression que la problematica èra exactament la mesma qu'en cò nòstre.

M'as pas respondut a le segonda partida de mon messatge, sus l'emplec de "pais d'òc" au plurau, que per ieu es sinonime de parçan.


Valora aquest comentari:   votar positiu 0   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

21 de novembre 23.55h

#5 "As una fòrça d'auto-conviccion pron impressionanta !"
Es pas d'autoconviccion, son de fachs. Te cau sortir pus sovent Matieu... Passeja-te au País Valencian e a Malhòrca, pronóncia-i lo mot "Catalonha", e veiràs çò que t'arribarà... Lei catalanistas locaus te parlaràn deis atemptats còntra l'editor 3i4, dei menaças de mòrt, etc.
En Provença, en Gasconha e en Auvèrnhe, podèm cridar "Occitània" sens lo mendre risc.
Sabi exactament e precisament de qué parli.


Valora aquest comentari:   votar positiu 2   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

21 de novembre 19.33h

#5 Es verai que "Catalonha" per designar totei lei territòris de lenga catalana es pas un tèrme ben adaptat. Per còntra, amb "Occitània", maugrat çò que pòdon dire certans, que vòlon far creire que designariá Lengadòc solet, lei gents de bòna fe comprenon qu'es lo territòri de la lenga occitana.


Valora aquest comentari:   votar positiu 3   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

21 de novembre 17.57h

#4 Ouch ! A-de-bòn ? Lo nom d'Occitània pausa mens de problèma que lo nom de Catalonha ?

As una fòrça d'auto-conviccion pron impressionanta !

Evidentament, per ieu pausa pas problèma, mai dire que Països Catalans es admissible e que País d'Òc au plurau l'es pas, me sembla un paux exagerat.
D'autant mai, s'ai ben comprés Pèire, qu'aquesta expression pòu tanben aguer una valor neutra, dins la significacion País = parçan. Se consideram qu'avem un País Marselhés dins aquelei par... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 4   votar negatiu 2
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

21 de novembre 16.24h

#3 Dins mon article dau 20.8.2012, podètz constatar qu'ai valorizat lei relacions entre l'occitan e lo basco: http://opinion.jornalet.com/164.

Podèm pas far un parallèl entre "lei País d'Òc*" (forma inadmissibla) e "lei País Catalans" (forma admissibla). Dau costat catalan, son confrontats a un grèu problèma per nommar sa nacion e aquò explica lo plurau (coneissètz ben la rason: es l'ambigüitat dau nom de "Catalonha"). N... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 4   votar negatiu 2
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

20 de novembre 22.05h

Sense voler hèr cauvin, "eth país dera canta" qu'ei era Bigòrra tanben, pas sonque eth Biarn, entà çò dera Gasconha pirenenca qu'ei de Varetons ara Varossa tà èster mes precís. Quauque còp qu'ei de bon arrembrembar.

Çò de qui m'amia a díser que tà çò deras afinitats lingüisticas e culturaus, cada parçan d'occitania que'n pòt aver dab eth sué vesin, e deras hòrtas. E donc, tad açò, no'm hè pas puisheu era expression "país d'òc" (ath plurau, que no's vé pas per nosta, ... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 3   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

19 de novembre 21.56h

#1 De segur, i a d'autreis istmes importants en Euròpa. Mai tròbi interessant d'apelar "l'Istme" un país entier coma Occitània. Aquò permet de soslinhar poeticament un aspècte de nòstra geografia.


Valora aquest comentari:   votar positiu 2   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

19 de novembre 19.39h

Los geografs destrian classicament dos istmes en Occitània : l'istme aquitan entre Mediterranèa e Mar Granda (Gironda), e l'istme "francés" entre Mediterranèa e Mar Grande (Mancha) que correspond a l'axe de comunicacion Seina-Ròse, e qu'es una via d'escambis majora en Euròpa dumpièi l'Antiquitat. I a pas un risc de confusion de donar a Occitània aqueste nom d'Istme ? A quanh istme se farà referéncia ? Sens oblidar que i a d'altres istmes importants en Euròpa : l'istme central entre M... Legir la seguida


Valora aquest comentari:   votar positiu 1   votar negatiu 0
Respondre comentari replica Comentari inadequat   Formulari d'abús de comentari

5 -10 -20 -tots
1




Comenta

Lo comentari es estat mandat corrèctament

  Previsualiza

La direccion del Jornalet a lo drech de publicar pas aqueles comentaris que respècten pas las nòrmas basicas d'educacion, civisme e dialòg.
publicitat
BANER2: 468x60 Aran TV

Perfil

Categorias

Las mai...

Mai d'articles

Archius




Etiquetas

D'autres articles


Jornalet, gaseta occitana d'informacions