CAPÇALERA: Eth Ligam occitan Youtube

Jornalet, gaseta occitana d'informacions

Dijòus, 13 d'agost

Domergue Sumien · Questions de lenga occitana

Diluns, 19.11.2012 03h00

Lo nom d’Occitània (III): lo País d’Òc e l’Istme, dos sinonims estetics


Comentaris 10 comentaris    
Dolent Fluix Bo Molt bo Fabulós (19 vòtes)
carregant En cargament


© Google maps




Etiquetas
nom doccitània, sumien

Seguida de la setmana precedenta...
 
 
Noms principaus e noms segondaris
 
E mai se lo nom d’Occitània es la forma principala, aquò nos empedís pas d’utilizar de sinonims segondaris que permeton de variar l’estil o de donar de connotacions particularas. Mai d’un país pòrtan de noms segondaris, sovent amb de connotacions poeticas o istoricas:
 
China (l’Empèri dau Mitan)
leis Estats Units (America, Oncle Sam, leis USA)
Finlàndia (lo País dei Mila Lacs)
Irlanda (Erin, la Verda Erin)
Itàlia (la Bòta)
Japon (lo País dau Soleu Levant)
Swaziland (Ngwane)
 
Aqueu fenomèn pertòca tanben de regions e de vilas:
 
Bearn (lo País de las Cantas / lo País dei Cantas)
Lemòtges (la Vila Roja, la Roma dau Socialisme)
Marselha (la Ciutat Focèa)
Tolosa (la Vila Ròsa)
 
 
Lo País d’Òc
 
Lo País d’Òc es un nom agradiu e elegant qu’an agut donat recentament a Occitània, en fasent un parallèl amb lo tèrme vielh la lenga d’òc. País d’Òc e lenga d’òc son d’usatges un pauc complicats mai son valables, a condicion que lei tèrmes Occitània e occitan rèsten lei formas usualas.
 
Certanei personas, de mens en mens nombrosas aürosament, dison sistematicament lo País d’Òc e la lenga d’òc en refusant lei mots normaus Occitània e occitan, coma s’aquestei darriers contenguèsson un poder oculte, plen de magia negra. En realitat, aquela maniera de parlar, qu’utiliza sonque de noms complèxes (lo País d’Òc, la lenga d’òc) e jamai de noms simples (Occitània, l’occitan), indica la paur de donar au país e a la lenga de noms normaus, donc una existéncia normala. Es un simptòma de la subordinacion nacionala e lingüistica.
 
 
Lei desviaments inadmissibles
 
Avèm vist que lo País d’Òc es un nom perfiechament acceptable ...au singular. Per còntra, lei País d’Òc* (los Païses d’Òc*), quand se dison au plurau, son un nom inadmissible. Aquela pluralizacion es fòrça recenta e artificiala. A pas de pes istoric. Fa un parallèl amb lo tèrme fallaciós e recent dei lengas d’òc* au plurau. Aquelei que dison aquò negan l’unitat e l’existéncia de la lenga occitana.
 
La França d’Òc* es un autre nom que cau refusar energicament. Aqueu tèrme es fòrça rar, fòrça curiós, e en mai d’aquò, es pas manco necessari de l’utilizar per se far comprene. Es un resultat dau chauvinisme francés. Dins la realitat istorica, Occitània a jamai dependut entierament de França. Aquelei que parlan d’una França d’Òc*, coma l’istorian Fernand Braudel dins son libre L’Identité de la France (L’Identitat de França, 1986-87), assajan de concebre un Exagòn eternau de doas fàcias, una d’òc au sud, una d’oïl au nòrd. Mai aquò correspònd a ges d’unitat culturala reala. Un còp mai, e o direm jamai pron, leis afinitats culturalas e lingüisticas d’Occitània se fan d’en primier amb Catalonha, Aragon e Aguiaina, pas tant amb França.
 
 
L’Istme
 
L’Istme es un tèrme que ven dau grèc isthmos. En occitan, podèm parlar d’un istme, coma nom comun, per designar una zòna de tèrra estrecha entre doas mars, unissent de massas terrèstras pus estendudas. Lo geograf grèc Estrabon, que visquèt aperaquí de 63 abans lo Crist a 19 après lo Crist, utilizèt lo mot istme (isthmos) per descriure lei tèrras que separan la Mar Mediterranèa e l’Ocean Atlantic e qu’unisson la Peninsula Iberica amb la rèsta d’Euròpa.
 
L’escrivan occitan Enric Espieut, en 1968, dins son libre Istòria d’Occitània, reciclèt lo nom de l’Istme per descriure Occitània. D’efiech, fòrça aspèctes de la cultura occitana, fins a nòstra epòca, s’explican per lei relacions crosadas entre l’Atlantic e la Mediterranèa e entre Euròpa e Ibèria. Donc deuriam far de l’Istme, dau nòstre istme occitan, un nom pròpri amb una majuscula e un sinonim segondari d’Occitània.
 
Certanei geografs, au servici dau mite nacionau francés, an recuperat lo tèrme istme per parlar de l’espaci exagonau de l’estat francés, en metent Occitània dedins. Mai es una vision contestabla perque l’Exagòn francés estatau forma pas un espaci culturau continú dins l’istòria.
 
Aquelei que vòlon d’explicas pus detalhadas sus la nocion de l’Istme legiràn lei manuaus classics de Robèrt Lafont coma Petita istòria europèa d’Occitània (2003, ed. Trabucaire) e Clefs pour l’Occitanie (1971 [1987], ed. Seghers); tanben consultaràn lo bèl obratge de l’istoriana Renée Mussot-Goulard, Les Occitans (s.d. 1978, ed. Albin Michel); e mai, de segur, aprofecharàn l’Istòria d’Occitània d’Enric Espieut (ed. Lavit, 1968).
 
De seguir la setmana que ven...



publicitat
BANNER1: IEO Arièja



Perfil

Categorias

Las mai...

Mai d'articles

Archius




Etiquetas

D'autres articles


Jornalet, gaseta occitana d'informacions